Mostrar mensagens com a etiqueta Al Balhe. Mostrar todas as mensagens
Mostrar mensagens com a etiqueta Al Balhe. Mostrar todas as mensagens

27.8.19

Cruç de Alcança Lhobos

Cunta-se que nesta squina de la tierra de Tiu Martinico, an Alcança Lhobos, bien na ancruzelhada de l camino pal Naso cun l camino de Custantin para San Martino, habie ua cruç de palo. Hai uns anhos, na squina, de l lhado de fuora fui achada ua piedra que tenie ua poça  quadrada adonde la cruç assentaba. 
Essa piedra fui pal lhugar i quedou a cuidado de la Junta.
Este anho, Altino Torrão (Altino de la Maçana cumo muitos lo conhécen) resuolbiu, i bien, poner ua cruç de piedra por andrento de la parede para lembrar la outra antiga de palo que staba de l lhado de fuora. Bien háiades Altino

l camino adreitos a Peinha Redonda

l camino adreitos a Matáncia i los Cubos

La cruç a la selombra de los carrascos

Duonos dies i Buonas Fiestas

20.8.19

Pendon de Cicuiro II

Cumo fui screbido onte, la recuperaçon de l pendon yá ampeçou. 
La purmeira son estes dzeinhos que eiqui se apresentan para mandar fazer  pinduricalhos para que las chabes nun se péndan. Nua de las caras quedará un campo para screbir l nome de cada chabe. Assi que steian los pinduricalhos prontos, eiqui se dará rezon ma anquanto i nó aceitan-se anquemiendas.


Buonas tardes i Buonas fiestas

19.8.19

L Pendon de Cicuiro

Ye l Pendon más antigo de la Tierra de Miranda i que inda sal an prociçon ou an dalguns dies de fiesta. Stá belhico - diç que ten más de cien anhos - mas inda cunsigue poner un cicuirano cun pel de pita quenado sbolácia, solo ou entre armanos. L anho que ben pensamos que se baia a reformar porque yá bai sendo tiempo de dar campo a outro cun panho nuobo. Este quedará, assi speramos, para sempre guardado adonde se puoda ber por quien assi querga.
Cun ajudas de todos si bamos a ser capazes de lo reformar. La ampreitada ampeça agora, cumo tal quedai atentos, hoije que ye l die mundial de l Retrato.
Buonos dies i Buonas fiestas a todo mundo!

27.9.09

Eleiçones 2009


Buonas nuites
i buona suorte

10.5.09

Las bistas de la Abadia

Campanairo


Estas eran las bistas que l Abade de Baçal tenie siempre que se assomaba a la puorta adreitos a las scaleiras. Al loinge, quaije na lhinha de l'ourizonte queda Malhadas i a la dreita l Sierro. Choupos nos Lhinares i palombares no Camino de las Binhas.
Deiqui, al melhor tamien Manolacas s'assomou adreitos al Canadá. Cun estas bistas ...
Assi staba onte Cicuiro, meio d'atalaia a guardar l Praino.
.
Buonas tardes
i buonas bistas

23.2.09

Hai un castielho na sierra


Hai un castielho na sierra.
Grande, alto, einorme
campo de fadas i ancantos
sien torres de cal ou piedra.
Escaladas, sobrados,
jinelas de lhuç, cheiro de xaras.
Quelores soldados,
pula barreira pintados:
berdes, tons de la prainada;
escobas, carqueijas, campaninas
d’amarielho espindurado
nacidas nun tuoro bielho.
Chube-te alhá.
Ancarrapita l mirar
assi, a la buolta, a arrodear.
Agarra todo l Praino,
toda la tierra, todo l reino
que puodas manginar.
Na sierra hai un castielho.

Buonas tardes
i buona suorte.

9.2.09

Binte mil aberturas


Buonas nuites
i buonas antradas

3.2.09

Çreijeira de Tiu Emílio Rá


De las çreijeiras anxertadas por tiu Rá inda sobrou ua: esta no cortineiro de tiu Talagona. Salbou-se porque estaba más an zlhado i no campo deilha nun botórun casas.
Mesmo sólo cun casca i galhos inda rejiste, sorbendo la malzina de l'auga de la Fuonte de la Senhora.
.
Buonas nuites
i çreijas buonas.

1.2.09

L camino de las nobenas


Chobie i amanaciaba niebe, a la purmanhana alhá estaba eilha espargida pulas teilhas i adonde la tierra staba más frie, quando me botei adreitos al sagrado assi cume quien bai a las nobenas.
Estaba assi Cicuiro l die 31 a la nuite.
.
Buonas nuites
I buonas rezas.

22.1.09

Cicuiro - De tierra an Tierra

Uas letras suobre Cicuiro salidas no Jornal Nordeste no passado die 20.

1 - Cicuiro – ua apersentaçon

Cicouro aldeia velhinha
Do planalto mirandês
Tens Espanha por vizinha
Neste torrão Português
No passado foste vigia
Contra o vizinho leonês.

Teu velho povoado
É por uma cruz dividido(o ribeiro e a estrada)
Que te abraçam como amigo
Entre Constantim e São Martinho
Tens marcos junto ao caminho.

Com tuas águas puras abundantes
Brotando do teu próprio seio
Com boas terras ao meio
São prazer dos habitantes
E, desde tempos distantes.

Com teus frutos bons e abundantes
Tais como as cerejas brancas-amarelas
Cultivadas por estes habitantes
E, tão raras nas redondezas
Gentes humildes e constantes
São bem dignas destas terras.

Ye cun estes bersos que Tiu Antonho Andrés (Tiu Andreia), fai un dezeinho brebe desta tierra ancalacrada antre l Sierro de l Naso i las praineiras de Castielha. Las sues ouriges pérden-se ne l tiempo i por falta de studos más fondos inda nun se chegou a ningua certeza suobre esse nacer, muito se çcutindo inda subre l sentido de la palabra Cicuiro: que ten a ber cula tribo sturiana de ls Cigurris, ou romana que tamien an Eitália hai un Castro Cicurio, ou de l basco zikirio que quier dezir centeno (la tierra de l Centeno), chamadeiro este poderie star an relaçón cun Baldeon que, segundo outros tenerie a ber cun molinos.
Tenerá ganhado amportáncia cul Carril Mourisco que entra an Pertual, na Cándena, a scassos cinco cientos de metros de la pobaçon i acerca de dous balhes fartos an auga i sustento de las béstias ousadas nas cargas: Balhe de los Lhameirones a dous tiros de lapada de la raia, adonde hoije ye la mai d’auga i l Balhe de la Baglina, adonde nace l ribeiro de Matáncia que cuorre pul meio de l lhugar i aspuis se torna afluente de l’Angueira.
Cicuiro ten quatro bárrios: La Pataca - que segun la tradiçon ye l sítio más antigo i adonde hai la purmeira fuonte de l lhugar, scabada na piçarra -, L Palumbar, La Eigreija i L Bárrio Alto, este último más nuobo i para adonde las casas se spargirun zde ls anhos sessenta / setenta de l séclo XX.
Siempre Cicuiro bibiu de l’auga i cun eilha. Cunta-se que por bias desso l purmeiro poblado tenerá sido nos Castros / Peinha Redonda / Molineira, sítio más ameroso mas cun poucas nacientes neçairas a la populaçon. Nacientes cubiertas i abrigadas de la broça, que inda hoije mánan i que stán spargidas pul lhugar, tenemos la Fuonte de la Senhora, más antiga, tapada por ua laja única que más parece la capa dua anta, la fuonte de l meio de l lhugar tamien chamada de Fuonte de Tie Rita, ou de Tiu Praça i la Fuonte de Baixo que inda hoije bota pa l chafariç la auga que sobra. Estas últimas feitas no séclo XX.
Antre 1940 i 1960, dou-se un grande oumento de gentes deribado tamien de colheitas más fartas por bias de l arroteamento de las buonas tierras para trigo i batatas, cumo por eisemplo los Cousses, Facho, Lhagonica, Prado, Raposeiras i Punta de Riba de l Monte, todas eilhas na lhinha antre l lhugar i la raia. Este crecimiento de populaçon ampeça a abaixar cula eimigraçon para Fráncia, Canadá - adonde están famílias anteiras - Brasil, Almanha i más tarde Spanha, todo esto ajuntado a la migraçón para outras cidades cume Porto, Lisboua, Miranda i Bregáncia.
Hoije bibe suobretodo de l trabalho na agricultura, agropecuária, silbicultura, cunstruçon cebil i serbícios an Spanha, Miranda i Samartino.

Alcides Meirinhos

Buonas tardes
i buona suorte.

14.1.09

Cicuiro

Saliu hoije ne l Jornal Nordeste no campo, De Tierra an Tierra, ua crónica suobre Cicuiro feita por Carlos Ferreira, giógrafo mirandés, studioso i autor, antre outras cousas, de l "Estudo de Geografia Rural e Regional".

Oubrigado.



Cicuiro

Cicuiro ye fraguesie de l cunceilho de Miranda de l Douro (20 Kms a N) i cunfronta al Naciente i Sul cula fraguesie de Costantin, al Poniente cula fraguesie de San Martino i al Norte cula Tierra spanhola d’Aliste (Bibineira, Arcilleira i Mobeiros). La ária de l sou termo ten 1451 ha. Na fraguesie an 1527 morában 28 bezinos, an 1796 tenie 46 fuogos para 160 moradores i an 2001 éran 88 para 105 moradores. Atualmente la Junta de Fraguesie ye la única de l cunceilho eileita de braço alhebantado an plenário de to ls moradores.
Anque seia ua pequeinha fraguesie de frunteira, ten ua de las abadies mais grandes i pimponas de l Praino. Hai quien diga que fui Diogo de l Porto, rico criador de ganado cicuirano i morador an Sebilha que, an 1594, se la oufereciu a l’eigreija de la sue tierra.
Cicuiro, para alhá de ser tierra de cereijas, fui siempre tierra de muito trigo, centeno i subretodo de muito i bun ganado. Las sues muitas malhadas, ls sous muitos cerrados i la muita auga de ls sous balhes, fazírun deilha tierra buona i farta.
L’eigreija de Cicuiro stá a ua altitude de 830 metros i l termo stá assente subretodo an terrenos de piçarra (xistos ourdobícicos). La ribeira de Cicuiro lhieba las augas de la freguesie pa la ribeira de la Matáncia i esta pa la ribeira d’Angueira. A 914 metros d’altitude, nua cucruta de la Sierra de l Mourigo, que nós chamamos Sierra de la Lhuç, ye nesta freguesie que queda l puonto mais alto de l cunceilho de Miranda. L ourago desta aldé ye San Juan Batista.

.
Carlos Ferreira
.

Buonas nuites
i buonos studos

9.11.08

Posto Fiscal de Cicouro



A camino de la "doutrina" ou anquanto las catequistas nun chegában, an frente al gradeamento de la jinela muita béç se boziou "móóssca!" L que nun sabiemos era que eilhi habie sido l antigo Posto de la Guarda an Cicuiro.
"- Inda l outro die me dizirun a mi que eilhi na casa onde bós morestes era l posto de la guarda …
- Mesmo agora tu bás … para te certeficar … bás alhá e puodes ber: PFC.
- A bós dá-bos fé de ser eilhi?
- Nó. Saliu deilhi no tiempo de miu abó … i antes de ir pal Bárrio de Palumbar inda stubo na casa de la Abadia. Tu inda te lembras que eilhi por baixo de la fuonte de tie Rita habie ua pila cumprida c'uns buracos … que éra para dar de buer a ls cabalhos.
… las armas eran puostas naqueilhas stacas … creio que inda há-de haber alhá alguas, dues, assi feitas a çuola, toscas … para pindurar las capas.
I habie tamien un burro de palo adonde los guardas i l teniente ponien las selas. Dába para quatro selas. You an garoto inda andube muito anriba daquilho, tanta béç, tanta béç, aspuis parti-lo de tanto mos angaiolarmos anriba."
.
Assi falaba tiu Zidério - hoije cun oitenta anhos - no brano de 2008.
Son las cumbersas que ponen bida nos retratos i estes por sue béç ambibecen las memórias.
Quanto al puial - partido, cun grande pena de muitos - tén alhá uas pocicas que Thierry retratou cume fazendo parte de cunstelaçones ou cousas asparcidas. Nun sei se tén rezón, tenerá talbeç, mas alguas deilhas furan feitas an anzonas de garotada.
L que aquel cabanhalico tamien tén ye ua abrigada soalheira adonde muita meia se fizo i manelos se filóran. Al melhor l puial tamien se partiu por bias de tanto lhino ajudar a malhar.
.
Buonas tardes
i buonas cumbersas.

2.11.08

Facho

Facho - ancruzelhada
Cume an tiempos antre las scaleiras de tiu Cassaco i la barbearia de tiu Bicente - sítio de barbas, pelos i cumbersas a la lhuç i calor de l sol de la manhana de Deimingo - hoije ye na Casa de l Pobo stribados no balcón a çurripiar ua copa ou meia cerbeija que las cumbersas ampeçan, las lhonas fazen memorias i las cuontas se antressacan uas aspuis d’outras assi cume balancigas nacidas de semientes arramadas al calhas nua binha stercada de nuobo. Ye nessas cumbersas que se çcute la eidade d’ua çreijeira, l zaparcer d’ua cruç ou l nacer dun chamadeiro. Porque se chama assi neste sítio ou ne l’outro, todo eideias que mos chegan de la memoria que l pobo cunserbou geraçones atrás de geraçones.
Aquel die falaba-se de l Facho: “chama-se assi porque no tiempo de las guerras eilhi stában personas cun fachucos para dar sinal de l’einemigo … ” dezie Loutério.
La berdade nun anda loinge d’ende i l sítio de l Facho, ou adonde le chamóran Facho pula purmeira béç, será más ou menos adonde hoije stá l depósito d’auga, l maior ponto de cota de todo l praino (856m) sien cuntar cula sierra (911m) no Castielho (este si l sítio más alto de l cunceilho i de adonde se abistában los reinos de Castielha, León, Galiza i Pertual).
Más tarde l chamadeiro espargiu-se i quemiu tierras de l Prado, de l Cabeço i de la Lhagonica anté chegar al que hoije ye: las tierras antre los Cousses i l Prado. I na berdade eilhi habie un facho puosto no tiempo de las guerras cula Fráncia de Napoleón para dar abiso an causo de chegada de l’einemigo. Era un sítio cun centinelas, begias de la raia que botában un foguete para abisar outros Fachos de l peligro que s’arrimaba.
L Abade de Baçal diç assi an Memórias Arqueológicas – Vol. IV:
Em 1809 vendo toda a fronteira transmontana ameaçada pelo inimigo o presidente da junta propôs na sessão de 17 de Janeiro desse ano a adopção de providências conducentes à defesa da região mirandesa e no dia 24 desse mês fez reunir uma sessão extraordinária; da acta dela copiamos o seguinte:
“...
Assentarão portanto uniformemente que os pontos mais essenciais que carecem de ser promptamente fortificados, he Paradella, Senhora da Luz, Cruz de Candia, Moinho da Raia, e alturas de Avellanoso ....
Em quarto lugar se julgou do mesmo interesse que affectivamente se posessem seis fachos a saber: primeiro em Val d’Águia, o segundo em Aldeanova, terceiro Paradella, quarto Senhora da Luz, Quinto Cicouro e sexto em Avellanoso, isto he, para de noute e para de die seria muito conveniente que houvesse foguettes nestas mesma posiçois.”
.
Nota: ambestigaçón científica de Amadeu Ferreira - Agosto de 2008
.
Buonas tardes
i fachos acesos

28.10.08

Baglina

Hai palabras, palabricas, palabrones, "palabrouços" ... que són berdadeiras muostras de l gusto pula lhéngua i pul Praino. Eilhes dizen más do que la melhor de las profecias.

Beia, Beiga, Baglina (?)

Beiga – Bilachana [La Beiga i Cabecico de la Beiga], Caçareilhos, Infainç [Beiga], Malhadas [Ruga de la Beiga]
Beia - Augas Bibas, Cicuiro [Beia Grande]
Balhe de la Baglina – Cicuiro


1. L chamadeiro Beiga eisiste muito na tierra de Miranda, mais que ls arriba puostos, yá que la recuolha inda nun stá cumpleta.
Ye ua palabra deribada de l ibai > riu, que inda eisiste an basco, dende que muitos outores cúiden que la ourige de la palabra ye spano-basca: (i)baika. L sufixo –ko, -ka andica pentença, l que ne l nuosso causo quererá dezir region pertenciente a un riu; terreno regado ou alhagado. [Álvarez Maurín, Diplomatica asturleonesa. Terminologia Toponimica, Universidade de León, 1994, 215-216]. Formas antigas uaica, vaica, uajca, uayca, uaiga, vaiga, uajga, uaika, uayka, mas tamien las formas an que an beç de «a» achamos «e». Doc. secs. IX-X. [Jose Ramon Morala Rodriguez, Toponimia de la Comarca de los Oteros (Leon), 1989, p. 210]
An Cicuiro i Augas Bibas l chamadeiro aparece cula forma Beia, an que se dou la caída de «g», causo que muito se dá ne l mirandés de la raia i ne l sendinés, assi cumo an Augas Bibas i san Pedro, quando esse «g» ye antrebocálico i aparece apuis de «i».
Na porbíncia de Lhion, an Spanha, aparece bárias bezes [cuntei quatro, mas seran mais] l chamadeiro Veguellina que ls bários outores dízen benir de vega, cun sufixo doble deminutibo: vega+iella+ina. Nas Stúrias achamos l deminutibo beguina.
Esta poderá ser tamien la ourige de chamadeiro cicuirano Balhe de la Baglina. La forma ba- an beç de be- solo puode splicar s’acauso la ourige fui ua de las formas antigas an «a». Mas dar-le esta ourige a aquel chamadeiro dexa-mos bárias preguntas defíceles de respunder: se assi ye cumo se splica: que na mesma tierra apareça la palabra cula forma an «e» [Beia]? I que nestes causos haia caído l «g» [Beia] i an Baglina nun haia caído? Por todo esto, cuido mui arriscado dar-le la mesma eitimologie a Veguellina i a Baglina.


2. Cuido que ua possible splicaçon pa l’ourige de l chamadeiro Baglina ye que la palabra nun benga de «vaiga / veiga», mas de valle [lhatin valle(m)], que tamien apersenta la forma antiga valge, que tanto era masculina cumo femenina [Rafael Lapesa i Constantino García, Léxico Hispánico Primitivo (siglos VIII al XII), Real Academia Española, 2004]. Se assi fur, antoce la eiboluçon poderá haber sido: valge+ina > vaglina > baglina, an que –ina ye l deminutibo, i se haberá dado ua metátese, cul –l- a passar palantre de l –g- cumo muita beç acuntece an mirandés.
Cul tiempo perdiu-se l berdadeiro senificado oureginal de Baglina, al modo que l chamadeiro se fui tornando outónomo. Por esso, las pessonas sentírun la necidade de le poner atrás la palabra balhe, algo que solo l tiempo splica.

Eiqui queda l ampeço dun camino que nun puode deixar de cuntinar.

AF (Outubre de 2008)
Amadeu Ferreira

Buonas nuites
i "palabrouços" para nun çquecer la raiç

23.10.08

Remunhana


- Remunhana!
- Subraldana.
- Suobre quantos?
- Suobre quatro ...
- Bota acá trés que you traigo siete!

Esta era la cuonta de la "batota" culs belhós. Apuis de barriga chena i ua buona pratada deilhes feitos para quemer no resto de l serano ou antón na manhana seguinte, l adabinar ls belhós que se traien na mano era l jogo que a bezes çurripiaba todo l que teniemos çcascado i que tanto trabalhico dou. Ls más bielhos alhá iban amerosando la cuonta para que naide quedasse cula malga bazia de todo i al fin cada cual terminaba más ou menos culs que habie ampeçado.
La lhuç de la candeia ou de l patromacç inda nun acendien la telbisón, oubien-se ls "folhetins" del rádio an óndias curtias i sorbie-se l borralho antre lhonas salidas de antre l manelo i l fuso amerosadas cun cuçpinha i lhénguas afiladas de tanto filar.
.
Buonas tardes
i belhós calientes

29.8.08

... ua aldé adonde las cerejeiras ...

Speraba-las siempre al ampeço de júlio. Andebles, bie-las a assomá-se al pingar berde de ls galhos, nun spanto siempre renobado. Rebolbie-la aquel relhuzir, burmeilho cumo un caçuar de la friaige an que se criórun. Benien siempre cun ua priessa an que bundaba un cachico sin atento i yá le habie passado l tiempo. Se las apanhaba, la barriga nun aguantaba a comé-las, por esso gustaba de le apurar l doce an frascos que guardaba duns anhos pa ls outros. Atraie-la aquel arrendundar de ls uolhos a mirá-las i, quando se cansaba, ancarrapitar-se i deixar que l silenço le lhebasse l sonido de las carunhas ne l suolo. Agora, al mirar l baldo cheno deilhas, lhembra se le aqueilha beç an que fura cula armana mais nuoba a acunchigar la binha i, cumo siempre, nun rejistira a aqueilha fuorça que le prendie beiços i uolhos. Ancarrapitada anriba la cerejeira, squeciu-se de l mundo i de l’armana, mais pequeinha i pesada de mais para chubir. Eilha si que fui spierta, cunta inda hoije, scabou la metade de ls balados que le pertencien i mandou-me amolar. Nanhun fruito le çpertaba aquel arregalar d’uolhos, cumo a saborear la pequenheç de l tiempo que tenien, tan cúrtio que mal chegaba a rendir: era un pecado aqueilha burmelhidon apressiada, que nun se podie guardar para alturas de mais fame.
Conheço ua aldé adonde las cerejeiras ténen tuoros cumo bidas, gordos cumo la dureç de ls dies. Pássan l anho anteiro cuncentradas naquel sfergante an que se han de bolber arrebento de lhuç i de quelor, nua priessa danhada que nun spera por naide. Que puode lhebar ua aldé a antressacar las casas cun cerejeiras, mesmo eilhi delantre de ls uolhos, a deixá-le angordar ls tuoros, i a rejistir a çfazé-las an brasa quando al friu yá naide rejiste? Un amigo cumbidou-me a ir alhá a comer cereijas esta fin de sumana, i la pregunta nunca me saliu de ls uolhos, a tirá-le la gana a la boca. Yá tengo la repuosta, i nun se m’amporta que la áchen berdadosa ou nó: solo quien daprendiu l balor de cada cachico, de cada sfergante de bida, era capaç de poner cerejeiras assi i asperar por cereijas que nun dúran l tiempo suberciente, nin son capazes de matar fames que las pessonas rialmente tenien. Solo nua aldé de la raia, la rejistença se puode ler nun fruito. Afeita a eisércitos de chacina i de cunquista, a mortandades i a rapina, a guerras sin cunta, i todo esto al lhargo de seclos, ye capaç de le dar todo l balor al sfergante de bida i de fuorça de spera que ua cerejeira trai: nun mata fames, mas cunsola; nun atama la dureç de l anho, mas alhumbra cumo claron sien tiempo i al meio dua lharga spera come-se an ourgasmo.
Las cerejeiras son ua eirracionalidade antre l oundiar de las senaras, l berde de las binhas, la proua de ls castanheiros. Mas fázen sentido. Al meio de l sereno i de la paç de l’aldé, las cerejeiras reperséntan aquel lhado mais sensible, mais criatibo, mais einigmático, mais poético, que a cada anho arrebenta. Anque las própias pessonas nun l sában, eilhas son la rejistença pura, an ser. Quien fur a Cicuiro i pousar ls uolhos na bielha cerejeira, de tuoro yá seco, talbeç sinta que ye magie l que inda le cuorre andrento i, ua beç por anho, por uns sfergantes, s’assoma an cereijas
.
.
Atento: se Cicuiro tubisse chabe, ua d'ouro cun ramalhetes de çreijas serie pal tiu de la gorra. Cume ye un lhugarico abierto a todo mundo, soltamos la fuolha todo l'anho a quien mos quier assí tan bien!
.
Buonas tardes
i buona suorte

22.7.08

Senaras

Loutro die bagamundiaba you pul termo, assi cume quein anda a saber de cousa nenhue quando me dei de caras cun estas dues senaras: ua de centeno, assi cume ua jeira de arada i outra de trigo, por ende cun dues jeiras.
Está buono de ber que la medida tirei-la a uolho, pus nunca cuntei los alqueires de semiente que lhieban, mas fui un mirar meio de esgueilha porque l que me anteressou mesmo furan trés cousas: l dourado dal pán; l cuntraste deste cul berde de las escobas i la clor dal cielo cun sous anubrados donde adonde.
Estas cousas bós podereis ber ... mas para sentir l cheiro a magarças, oubir l piar dua mielpiêndena a spreita de çreijas ou la chicharra a serrilhar las alas ... hai que ir al Praino i çcubrir antre las yerbicas algua fromiga d'ála que mos querga amostrar l cheiro a tierra inda meio amerosa de la ourbalheira. Essas són las senaras que cada un puode segar cula fouce que tenga, acarreie anté que los santidos queden chenos para aspuis trilhar nas eiras de l curaçón.
.
Buonas nuites
i buona segada

14.7.08

L zanterrador de suonhos


Certidón de rejisténça

Apuis l assopro de las airaçadas que la stória trouxo pul Carril, purmeiro, i pula raia, apuis; apuis l sangre que las cerejeiras colgórun de l més de júlio; apuis l oulor a fin de l mundo i las manhanas sin sol i sin feturo correndo pul Matáncia; apuis de mil rezones de scapar, siempre eilhi stubo para lhebar a mano teniente, i siempre s'alhebantou cun ua risa a mirar la raia, mas sin eipopeia, que esta ye mais de lhibros que de bida dura. Ua tierra assi, solo poderie haber nacido antes dessa fin de l mundo sin paraige, i tanta gana de quedar solo poderie haber ganho raízes muitos seclos antes d'eilhi passáren selombras de riales rábias: quando la Sierra de la Lhuç nun era raia, mas solo bistas sin fin i lhombo adonde ganados s'arredundában i s'arrecolhien a las falas de pastores chubindo la Baglina i ls Lhameirones a caras a la Cándena, para apuis bolcar a las praineiras alistanas. Hai sítios adonde bonda mirar i lhougo s'antende cumo eilhi bate l reloijo dun tiempo tan antigo que talbeç yá solo retombe an nomes prendediços, i que mal apenas antendemos: nun bonda passar na strada, que ls segredos nun s'assóman. Agora, cumo outras armanas, spera la senténcia que le benga de l tribunal de l çprézio i abandono, a querer ua matáncia que seclos de guerras i chacinas nun cunseguírun: ouxalá la Sierra de la Lhuç nunca deixe apagar sues cándenas; you bi cumo inda lhuç, andeble, assi i todo chamarielha, bózio por sous pubitadores.

Amadeu Ferreira, 14 de Julio de 2008

Testo roubado eiqui

11.7.08

Cicuiro an 1908


Un die destes mandoran-me un papelico cun estes dezires:

"funte: Terras de entre Sabor e Douro - Pag. 241 - Edicion de 1908"

Cicuiro más antigo que Custantín? Nun ye que tenga muita amportança, mas se hai chamadeiros an Custantín cun ouriges Romanas ...

... nun poderá haber sido la Peinha dal Mouro l purmeiro punto cebelizacional de la raia?! A ber se aparece algun storiador c'ua eiquipa i ganas de escabar para poder tirar algues dúbdas, ou quedar inda cun más.


Buonas tardes
i buona suorte

11.5.08

Cicuiro Perdido?!?!


L'outro die Cicuiro apareciu ne l Jornal Nordeste.
Diç que está perdida. Ou será "perdido"? ... ahn, se calha ye aldé perdida. Assi iá me calhais!
Mas antón se está perdida cume la achestes bós?
Nun me lhebeis a mal, mas al melhor bós ye que bos perdistes i aspuis dezistes que fui essa "tierra".
Nun dapranderiedes la cuonta de Abílio Modarra i de la sue Catraia?!?! essa tamien andaba perdida ...
Un die destes quando benir a modos iou cunto-la, a nun ser que algun l querga faer por mi, cousa que agradeço.
.
Buonas nuites
i buona suorte.
.