Mostrar mensagens com a etiqueta No Lhugar. Mostrar todas as mensagens
Mostrar mensagens com a etiqueta No Lhugar. Mostrar todas as mensagens

7.1.18

La Fiesta de Santo Antonho

Onte, die de Reis, Santo Antonho saliu a la ruga. Nun houbo foguetes, mas de biespera, apuis de la nobena, sonóran alto los chocalhos,  squilas i squilones, tocou alto la gaita de fuolhes, bombo, caixa i cuncertinas anquanto se saboreában las chouriças.
Bien haia a los mardomos, Mário i família, Antonho Cebolho i família, además de todas las personas de l lhugar i de fuora que badalhóran, tocóran i beilóran.
Pal anho haberá más ... antremoços tamien.










23.7.12

Tocar de las Trindades

Siempre l çponer de l sol tubo sou ancanto:
final de jóldia al toque de las trindades; terminar de más un die a squadrilar l cuorpo de la segada nun die caliente de Júlio; l piar de l moucho ou l ranacalhar nas lhagonas i filos d'auga que a pouco i pouco se ban secando un apuis outro. Stá cálido l Praino, ásparo, un forno que abrasa l cuorpo i tempra la alma de saber no tentiar de la naturaleza.
Assi staba l cielo de Cicuiro, mirado de la capielha de Sant'Amaro, al tocar de las trindades no sábado passado.

Buonas tardes
i nuites de quelores ca,lientes

6.1.12

Camelos no Praino i lheinha de Santo Antonho

Ajuntában-se no meio l lhugar manhana cedo. Uns traien calagouças, outros maromas, angrideiras, i outros até troçadores nun fura pori aparecer dalgun trampo más fuorte pedir dientes afilados an beç de machadas, por bien grandes i pesadas que fúran. Era assi todos los anhos, nebasse ou fazisse sol, cun cenceinho ou merujeiro i aquel anho tamien assi se cumprie la tradiçon. Serien por ende uns trinta, solo los que yá habien pagado l bino, fuora la garotada que tamien iba para ajuntar menudas i arrastrar galhas até los carros a cargar. Al final de la jornada poderien cuntar cun bino i antremoços, cun suorte cada un roubarie tabafeia ou chouriça para fazer la rambóia serano adrento. Los mardomos botórun senténcia:
- Ei rapaziada! Hoije bamos pula lheinha para Adil Cunceilho i los cepos serán l que sobra de l castanheiro de Tiu Sabastian, l que se secou na carreira de los nuobe. Ála! a camino que la carga ye acerca i l santo nun puode apanhar friu!
Los dous carros, a las bezes más cunsoante las personas de l juntouro, eran puxados pula mocidade: dous a sigurar la cabeznalha i los outros, aparelhados por cuorpo ou eidade, fazien fuorça an stadulhos fuortes que donde an donde eran atados a la maroma que salie de la cabielha, cual sobeio  capaç de acorrear ua buona meia dúzia de juntas. Cada un aguardaba l die cumo se dun eisame de abaluaçon de tempra se tratara porque amostrar la fuorça, l génio i la manha era ua maneira de marcar campo i proua no meio de tanto macho.
An menos de dues horas yá habien tornado al terreiro no meio l lhugar cun la carga pronta,  los carros quedarien para çcargar apuis de almuorço porque l báfio a pata i botielho salie por chupones i telhados adonde las teilhas se arralában anriba de la chilha, más folhin que madeira afumada i l stómado apuis de tanto rodion yá se iba colando a las costielhas. Habie que aporbeitar porque outro botielho solo l die de la fiesta! De tarde trairien los cepos i a la hora de las trindades l lhume tenerie que quedar pronto a chiçcar.
Era no die de reis, un die que nien era santo nien lomeado, mas que traie agarrada la tradiçon de los reis magos: dar lhembráncias i outras comenéncias, modernices para se gastar l que un nun ten. Cul tiempo, i cumo inda hoije se fai an Spanha, passou a ser neste die la oucasion de dar las prepinas i dalgua anzona para ninos, mercada an Mobeiros ou na feira l Naso.
Apuis l almuorço i de haber passado la manha na jóldia cula mocidade a lheinha, batírun a la puorta. Siléncio!
- Antrai! quien ye? Preguntou mie mai. Nada!
- Bai a ber quien ye rapaç, anquanto you acabo de amanhar l lhume nun baia pori dalgua persona benir cun friu.
Mal botei l pie fuora de la cozina i ambiquei l mirar acuontra la puorta na outra punta de l corredor, bi un selumbron na buraca l gato, abri la puorta debagar, mirei pa riba a ber se bie dalgua persona, mas nada, solo bi l que habien deixado na soleira: un cabalhico malhado, de lhata, anriba de quatro ruodras negras. Bó!! i l que serie aquilho? Quien lo haberia deixado?!?! lhougo a mi que nunca habie tebido cousa tan delei para morar. Anton agora los Reis tamien andában porqui por este fin de mundo que quaije nien camino de carros tenie para poder antrar i salir deilhi? Botei-le la mano debagar, meio cun miedo que se scachasse, mirei-lo de lhado, de frente i por trás, peguei na cordica agarrada al cachaço i lhebei-lo de rede a rodar no cimento de l suolo pa la loija nistante andonada na squina de l scanho. Benie l cabalho, i l rei? pensei, esse se calha habie quedado perdido cun sou camelo no termo que arrodeaba l lhugar porque esse bicho más aquestumado a la arena por cierto quedou mareado nalgua caleija por bias de tanta piedra, anterrado no lhodaçal ou cun miedo de resbalar no carambelo al absedo, trés buonas rezones para afastar essa becheza de l Praino, adonde nunca los bi, ou será que andan çfraçados cumo no antruido?

Buonas nuites
i Reis an paç

21.5.11

Poste PT


Ou cumo quien diç: quien zlinda la meada?!?!
.
Buonas tardes
i buonas cumbersas ... al telfone ... se dir

1.11.10

Castanheiro Garrido

Estaba assi onte l castanheiro garrido, na Canhada, un de los que fazien parte de la Carreira de los nuobe. mas l que más me chamou a la atençon fui tener mirado para el e dar cun aqueilhas galhadas todas secas i podres de l tiempo, de la belheç i de las patifarias que los homes le teneran feito para que nun asselombrássen las tierras de riba (diç que ...).
Ye berdade que l retrato fui "untado" mas solo lo fize para trazer a la bista los rebentos que parece querer caçoar de los anhos i de los homes.

Buonas tardes
i buonos magostos

22.10.10

La casa de Tiu Faustino an 2010

An Abril de 2010 era este l calantriç de la casa mai de los Cebolhos, cun sou canelheiro a arrebentar las teilhas a camino de l cielo.

Buonas nuites
i buona suorte

9.8.10

Saliu l lhibro

Tal cumo habie sido apregonado, no sábado passado, na scuola de Cicuiro, saliu l lhibro de l Padre Zé - La Mona l Maio - na preséncia de arrimado a cien personas de l lhugar i de fuora, acumpanhadas pul grupo musical tradicional "Trasga", outros amigos i antidades oufeciales. A todos los que alhá stubírun, l nuosso oubrigado.

2.7.10

Cicuiro a acordar


cinco i meia de la manhana,binte seis de San Juan: hai sonidos que mos ampuntan de la cama.

28.6.10

De sol a sol

Sacados de las eiras de la Cruç a ua çtáncia de cinquenta metros un de l outro, un die anteiro los aparta i ajunta.
.
Buonas nuites
i un santo spertar.

6.4.10

Páscoas al fumo



Cume diç la cuonta:
"anho buono? Nabidades al sol i Páscoas al fumo".
De l Natal yá nun me dou fé porque nun cuntei las cabanholas - ora ende stá outra cuonta para medir l tiempo que benirá, sien necessidade de ler l Xeringador - mas la Páscoa si que stubo cul tiempo bien ásparo! arre, arre, más un cachico i quedaba todo ancarambinado. Todo ye cume quien diç ... porque iou bien me resguardei al redor de l forno para me calcer por drento i por fuora. Por drento, cun folar d'uobos, folar de pan - este si que ye buono al salir de l forno - i roscos doces. Por fuora, l braseiro de cuatro cepos de freixo a stalhar cul sonido de cuontas doutros tiempos. De las cuontas, noutra hora bos falarei, agora de l folar, i porque nun sou tan garunho cume puodades manginar, reparto cun bós l fruito de la tradiçon. D'hoije nun anho mos tornemos a ber i que bos aporbeite este carolo dado de tan buona gana!

28.3.10

Cereijeira de Tiu Jin


Sigún dados arrecolhidos, esta cereijeira fui puosta no anho que naciu Tie Melindra (Ermelinda Luzia Torrão), falhecida ende por 1950 cun cerca de cien anhos. A ser assi, esta guapa árbol, que inda dá cereijas, debe de tener por ende 160 anhos. L anho passado fui andicada para ber se poderie ser cunsiderada árbol de anteresse nacional, mas l que fui dito ye que debido al sou stado de cunserbaçon, tal nun poderie ser.
I se la Cámara l punisse alhá ua tabuleta cula sue eidade? Se calha era más un fincón de anteresse pal cunceilho.
Se astanho botar cereijas fago tençones de ir alhá a peto solo para la retratar de todos las maneiras i feitius. Habeis de quedar cun tal antuolho de las brumelhicas que na buossa boca ha de nacer ua fuonte!!!
.
Buonas tardes
i que renáçades todos ls dies cume eilha.

28.10.09

La nuite i la telbisón

Terminada la sementeira i las bendimas quedaba l trabalho i l gusto de fazer l’augardiente, última jeira ampeçada culas augas de Márcio a birar terrones de adiles i restrolhos cun juntas de bacas puxando arados de palo nun “ei marela! anda cá parrada … bira!!” para más un suco de relba. Agora estában quatro meses de quaije çcanso, ora amanhando ua augueira, lhebantando un portielho ou fazendo más uns metros de parede no tapado guardado por fincones e arame de picos.
Dies a ancurtiar, nuites de rambóia, remeias e cántaros de bino de las antradas – ritual de einiciaçón de que se perdírun las ouriges mas chabe necessaira para antrar na “mocidade”. Passado l purmeiro de Nobiembre soltaba-se la fuolha a la castanha i era ber un bando de garotos de escuola, armados de sembradores de çarapelheira ou cun cestas de las cereijas que tiu Perrera habie feito no eimbierno passado, adreitos a la Cruç, a las Rodriguijas ou a Ourrieta Queimada an busca de un magosto para jogar a la remunhana durante l serano. Ampeçaban las nuites de lhumes, cuontas, tradiçones, falas i suonhos: telbisones doutro tiempo.

Buonas nuites
i lhumes fuortes.

27.2.09

Marie Rola





Mil bezes passarie por aquel camino i outras tantas la parede miraba para ber se cunseguie çcubrir quantos palmos, furcos ou meios furcos l lhombo haberie crecido ou sumido. Si, que mediçones a uolho de quien estaba más aquestumado a espreitar gralhos, picanços ou palombas no camino de la Trabiessa nun era cousa mui cierta: medidas a búltio! I la barriga siempre la mesma, péç-me que cume hoije, más pelo menos pelo.
Inda alhá moraba Tie Hermínia quando un die chubi al sobrado por uas escaleiras de madeira meio esburacadas i dou fé de m’assomar pula jinelica mirando l ribeiro i a la puonte de piedra.
Tamien daquel boucinico sien bidraças se cansou Marie Rola de mirar adreitos abaixo nun fusse assi nun repente chegaren sous armanos dzaparcidos naqueilha guerra an tierras de Fráncia. Anhos quedórun sien amboras i l lhuito caiu cume un selumbrón na nuite de eimbierno na más pura de las almas: la mai derreada cul peso de la perda.
-Sabes? Ua madrugada batírun de lebe a la puorta i meio assustada por bias de l escuro i de estáren solo ties naqueilha casa, que los rapazes todo mundo los daba muortos aspuis de tanto anho sien amboras, tue abó assomou-se a la jinela i preguntou quien era.
- "Chiiiiiiiiiiiiiiiiuu nun fagas alberoto que inda ye cedo", retrucou l bultio an frente a la puorta.
- De repente solta ua bóç que atelundrou l lhugar todo: "Á Zé. Si sós tu?"
- Naide más dromiu no lhugar aqueilha nuite.
- Era l armano Zé Francisco (Corta Mar) que chegaba de la guerra. L outro (Donis) tamien tornou passadas uas semanas i l que tén que se l diga ye que eilhes fúran los únicos de Cicuiro, estebírun na guerra l todo tiempo i un nunca soubo que l outro tamien estaba alhá.
Se quien manda botar los uolhos nestas letras, al menos que nunca pense na botar abaixo la única puonte de lajas que resta no lhugar: an frente a la casa de Marie Rola.
.
Buonas nuites
I buona suorte

3.2.09

Çreijeira de Tiu Emílio Rá


De las çreijeiras anxertadas por tiu Rá inda sobrou ua: esta no cortineiro de tiu Talagona. Salbou-se porque estaba más an zlhado i no campo deilha nun botórun casas.
Mesmo sólo cun casca i galhos inda rejiste, sorbendo la malzina de l'auga de la Fuonte de la Senhora.
.
Buonas nuites
i çreijas buonas.

1.2.09

L camino de las nobenas


Chobie i amanaciaba niebe, a la purmanhana alhá estaba eilha espargida pulas teilhas i adonde la tierra staba más frie, quando me botei adreitos al sagrado assi cume quien bai a las nobenas.
Estaba assi Cicuiro l die 31 a la nuite.
.
Buonas nuites
I buonas rezas.

25.1.09

Çreijas brancas



L’ alberoto i l rugido de las máquinas atelundraba toda la Senhora, retumbaba nas cortinas de la Ferreira i tornaba pal Bárrio Alto adonde las personas más aquestumadas a oubir la chiadeira de los carros de bacas de tiu Branco no acarreio, pronto se furan arrimando a la polareda i al esgaçar de galhos salagres cume menudas na ramalhada.
Metie duolo ber aqueilha arrinqueira de çreijeiras brancas, uas cinco ou seis, birada caras al çponer de l sol, guardianas de l camino que chubie adreitos a la casa de Tiu Cristo cume ua queluobra a buoltas para melhor ancarrapitar la cuosta. A cada palada no tuoro ou na rama era cume se me estebissen a belhiçcar ou a dar uas buonas lambadas cume a las bezes me caien anriba por bias de algun atrasiar juldeiro aspuis de l tocar las trindades … ber esmenhuçar çreijeiras tán fermosas, ua deilhas daba brancas i brumeilhas, que l maior mal que habien feito era cunsolar gentes i páixaros cul doce fruito de carón duro fazie chorar la fuonte que tanta çreija lhabou, apanhadas de l suolo ou roubadas dalgun galho. Nun haberie más sítios para poner casas?! Lhougo na barreira soalheira de piçarra branda an frente a la casa de quien eilhi splanchou i dou agarimo a las armanas de la çreijeira de los Melindros (más tarde de tiu Gin) que a un tiro de lapada quedaba guardiana de todas las outras!
L camino quedou más alto, las paredes de las huortas quaije tapadas, la fuonte de la Senhora esquecida i las casas de tiu Coxo i de Tiu Maraxo acupórun l campo de l camino i de las çreijeiras. I fui tiu Emílio que ajudou a matá-las, tiu Emílio que antón bibie na casa que habie sido de sou abó, Emílio Rá.
Tiu Emílio Rá, pai de tiu Xanola, de Tiu Cagón, de Tiu Lazarete (Lázaro Rá) i de tie Hermínia (la mulhier de tiu Cristo), era guarda an Miranda i cunta-se que un die biu, nua de las sues rondas, uas çreijeiras que dában çreijas brancas! Cume an Cicuiro las çreijeiras se dában bien, tratou lhougo de poner i anxertar a la sue puorta aqueilha culidade de tán gustoso fruito. Zde antón para cá, más ou menos maduras, cun más ou menos cocos, nun hai persona ou milpiendena que nun le guste la decendéncia de las puias de tiu Rá.
.
Buonas tardes
i carones çcarnados

24.12.08

Cunsoada

Inda l sol nun s’acabou de çponer i yá pulas chubineias se escapa la brancura salida de la urze i de la carqueija, purmeiro meio a miedo que l’aire bén friu, aspuis más fuorte ampurrado pul calor de galhas de freixo a çfazer-se an chamardielhas saltadoras antre un cepo i ua manada de guiços sobrantes de l cortadeiro. Por todo l balhe nace ua nubrina cun cheiro a monte, ou será a chougarço? ou a escoba? ou a urze? un anubrado andeble i delgadico antre l aire caliente i l friu de la gelada que nunca sal de l absedo, assi cume ua cama feita a modos para anjos guardadores de las almas que se bán arrimando al casariu de piçarra i cantarie arrespinchado donde adonde por algun azul ou amarielho ocres.
Restralha l carambelo ambaixo de las cholas de gente cargada de feixes de feno i de palha a camino de las manjedouras ou de la cama pa'las béstias i que se quier más seca que an qualquiera outro tiempo. Gente amugatada pul peso de la carga i pensamiento adreitos al sobrebibir no die de manhana cun cinco crouas para quatro sardinas i uito bocas. Talbéç hoije, biesperas de cunsoada, la tie ponga un cachico de barbada no pote de las batatas cun berças, ou antón un toucinico de la masseira inda anrebulhado an sal a modos de ser assado no brasedo culas tanazes a fazer de greilhas.
I bai birando más un solstício de sol baixo assi cume l mirar de las gentes adreitos al sustento que los baia mantenendo neste mundo. La palabra ye sobrebibir … más un anho, un Eimbierno, ua Cunsoada, un presépio ambaixo de l carrasco, mofos i algodón.
- Antón Juán, hoije cume ye die lomeado tenes buono almuorço …
- Sí! Batatas suobre batatas i un cacho de barbada a cozer
!

Inda hai Eimbiernos i Cunsoadas, presépios i algodón a fazer de niebe, cun más ou menos mofos, carrasco i anubrados de fumo que són seinha de trindades no siléncio de lhumes a fazer fiesta.
.
Buonas nuites
i cunsoadas alegres

19.12.08

Bica de l Quartel


La bica de l quartel, assi chamada porque la casa que estaba más acerca era l quartel de la guarda, queda an frente a la moreira i a la casa de la scola. An buona berdade fui pula scola que eilhe la puniran, que l quartel yá muito que habie salido deilhi , assi cume l telfone na casica antre la scola i l quartel, que deilhi zaparciu tamien.
Fui boideiro de todo mundo antre l "minha senhora, dá licença que bá lá fora?" i l tornar a antrar de beiços molhados i roupa arrespinchada de l'auga que s'arramaba antre las manos anté cair na piedra / puial de tanto cántaro i arregador.
Scola cun casa pal pursor(a), auga acerca, galhos no antruido ... agarimos d'un pobo a los mestres senhores de algua pacéncia i saber que relbóran adiles de eignoráncia para que l trigo de l saber pudisse crecer fuorte.
.
Buonos dies
i auga pura

2.12.08

A la puorta de Tie Marie Nebes



Esta bica era l purmeiro ponto d'auga que los acarreadores ancuntraban no sou camino anté las eiras de Bouça Çanca. Era ua de las bicas de l Bárrio Alto, na ruga de riba quaije al pie de l chafariç (de que falaremos más adelantre). Quaije nun se bie por bias de la selombra de la pereira no cortineiro de Tiu Calachas, pereira essa c'uas peras tán duras tán duras que algun que las qujisse amansiar por cierto inda quedaba cula carrelheira zbirada. Cozidas no meio de la caldeirada i un cachico d'açucre inda dában ua lhambarice bien buona. Á que si Mário?!
.
Buonas nuites
i buonas lhambarices