Mostrar mensagens com a etiqueta Padre Zé;. Mostrar todas as mensagens
Mostrar mensagens com a etiqueta Padre Zé;. Mostrar todas as mensagens

7.3.18

Padre Zé - 97 anhos - "L Carrelhon" "O Carrilhão"


Longe no tempo e no espaço
Ouço a voz dum carrilhão soando a compasso
Crebro, indefinido.
Paro no tempo e procuro decifrar
Que voz de longe me vem e faz parar?
Donde chega este soído?
Trezentos anos, dia a dia, já passaram.
Neste tempo, dois carrilhões reboaram,
Espaçadamente,
Por quebradas, aldeias, vilas e montes
Como águas limpas borbulhando das fontes,
De nascente a poente.
Escuto atentamente no sossego da tarde
Quando, ao pôr do sol, o horizonte arde
Em sanguíneo arrebol.
Que aragem traz este som que aturde e passa?
– Escuta, não ouves o carrilhão de Mafra 
Num adeus ao Rei Sol?
Há todos os dias o toque das trindades
Em horas calmas de meditação e saudades
Na orla em que escurece.
Era em mil setecentos e dezassete,
Das trindades nos vinha um lembrete
De Múrmura prece.
Silêncio! Orai nestes limbos de penumbra,
De muito longe, um eco, em surdina, retumba
E nos faz concentrar!
Não, não fala em vão a alta voz dum carrilhão
Que dos ouvidos nos desce ao coração:
Ela convida a rezar.
Que nos revelam os altos bronzes sagrados
De firmes torres e zimbório aprumado
Alardeantes de vida?
Dos sinos o bimbalhar sobe até ao céu.
A vida é um crescer: assim fizera eu
Com asas na subida.
El Rei D. João Quinto fique ora descansado:
O voto ao Altíssimo foi abençoado
Dando-lhe um herdeiro.
Os Mafrenses têm ali um quinhão na herança:
A Basílica, o Paço Real - fé e esperança
Que não se trocam por dinheiro
Poema de l Padre Zé por oucasion de l 3.º Centenairo de l ampeço de la construçon dde l palácio Real de Mafra

2.1.15

Padre Zé - dar bida al sonhar

Apuis de uns dies por tierras de Bouça Çanca i Cabeça Gorda, sempre un tem que mirar la berdadeira caixa de l correio. Por antre propaganda i más propaganda, ua carta, un cartonico de buonas fiestas i uns bersos.
L cartonico yá está ajuntado al manhuço de cartas que a cada beç se bai acrescentando, mas l poema nun registo an lo amostrar a todo mundo porque además de ser um pensar d'hoije, ye tamien feito por un home cun 94 anhos!!!
Bien haiades Senhor Padre Zé por mos ponerdes a sonhar.

9.8.10

Saliu l lhibro

Tal cumo habie sido apregonado, no sábado passado, na scuola de Cicuiro, saliu l lhibro de l Padre Zé - La Mona l Maio - na preséncia de arrimado a cien personas de l lhugar i de fuora, acumpanhadas pul grupo musical tradicional "Trasga", outros amigos i antidades oufeciales. A todos los que alhá stubírun, l nuosso oubrigado.

8.7.10

Probidéncia

Antes de ampeçar a poner l soneto abaixo, solo ua pequeinha splicaçon: recebi-lo hoije mesmo no correio i nun l cunsegui guardar por más tiempo. Siempre son nobenta anhos de se tirar la gorra.
Oubrigado Senhor padre Zé por nos dardes más este prebileijo.

Puso-me Dius por sue Probidéncia
Neste mar de malinas i de amor
An que la alegrie se ambuolbe cul delor
I la sprança ye eiterna cunfidéncia.

Tengo ua armana chamada Pordéncia
I ua filha chamada Alma Flor.
Bibo na lhuita, antre l tirar i l poner,
De ls miedos i un sunriso an cumbibéncia.

Passei grandes peligros i apuros
Cumo la yerba que crece an bielhos muros.
Siete bezes cruzei los ouceanos.

I se alguien me pregunta l que you fago?
Na mie sfera acupo un campo
I ando agora a fazer nobenta anhos.

No oureginal
Pôs-me Deus por sua Providência
Neste mar de cruezas e de amor
Em que alegria se mistura com a dor
E a esperança é eterna confidência.

Tenho uma irmã chamada Prudência
E uma filha chamada Alma Flor.
Vivo na luta entre o tirar e o pôr,
Dos medos e um sorriso em convivência.

Passei grandes perigos e apuros
Como a erva que cresce em velhos muros.
Sete vezes cruzei os oceanos.

E se alguém me pergunta o que eu faço?
Na minha esfera ocupo um espaço
E ando agora a fazer noventa anos.

Escrebido a 24- 03-2010 na sala de spera de l cunsultório CLINAG quanda andaba a fazer fisioterapie de 10-03 a 30-03-2010
José Francisco João Fernandes – Padre Zé.

5.7.10

Na Raia Seca

- Que será feito de Lhourenço Brás que nun drumiu an casa esta nuite?
- Ai de mi, palpita-me nun sei l quei!
- Alhá estais cun palpites. Deixai alhá: un rapaç nun se perde, para más cun dezuito anhos amproados.
- Hoije mesmo los fai, die de S. Lhourenço.
- Bien ampregues! Cun dezuito anhos está un home feito.
- Dezis bien, de brebe terminará l sétimo anho de l seminario. Apuis Dius saberá. Pan que le resta pa la bida yá lo ten! Pa la alma i pal cuorpo. Assi you tubisse cierta la salbacion!
- Para más filho de pais ricos: nun necitaba de studar. Mas cada cual cun sue anclinaçon. I ye ancarreirar por eilha!
- Palpita-me que nun la seguirá. Mirai l cabo Cepeda de la Guarda Fiscal.
- Nun hai cumparança. Esse nun se botou el de los estudos superiores, alhá sáben porquei, punírun-lo na ruga. Pouco tiempo alhá parou, mala frasca.
Deixemos no sou camino esta cumbersa de jineleiras al sol adonde nada se acaba.
Era manhana cedo de l die dieç de Agosto de 195 … (i tantos) quando esta cumbersa se passou.Tie balbina Brás madrugou nesse die, más do que era questume, agarrou l xal scuro, tapou-se, i ancaminou-se por atalhos adreitos a la sierra. Pul camino cruzou-se cul Padre Mário que fura dezir missa cedo no lhugar bezino.
- Aton, tie Balbina, madruguestes!
- Nien tanto, Sr. Padre Mário.
- Que amboras buscais pula fresca?
- Codessos! Para bardeiros.
- Tomai atento culs guardas. Puoden julgar que negociais dalgun contrabando …
- You nun les fago mal, solo busco cudessos.
Dezindo esto saltou ua parede de cortina i metiu-se pul restrolho. Padre Mário, al béla ir, tornou a abisar. Mirai, tie Balbina, nun báiades parende por causas de los guardas. Ye melhor tornar al para trás.
- Nun fai mal!
- Tie Balbina, scuitai-me. Diç que hai na Sierra nun sei l quei … qualquiera cousa cumo de contrabandistas … ferido … esta nuite. Falórun até de … un home … talbeç até muorto.
Esta ultima palabra fui cumo ua bala sien que P. Mário tebisse tiempo de se dar de cuonta. Tie Balbina quedou-se, retorciu-se alhebantou los braços retesados.
- Á! Sr. P. Mário, nun me dígades que se calha ye l miu filho a quien you busco. Miu probe filho!
Padre Mário caiu nel que se adelantrara demás i spurmentou ua salida bagarosa i cuidada: qualquiera salida daquelha semuostra. El tamien nun tenie la certeza firme. Solo querie eibitar un ancuontro nada deseable para quien quiera que fusse. Tenie bido ou antrebido essa “qualquiera cousa” de que habie falado por antre touças, mas por prudéncia, ou melhindres de justícia hourror, si, hourror ou ganas talbeç de çquecer, retirou-se a tiempo i calhado. Dezanfelhiç de quien alhá quedou, alguien que a estas horas stá aguardando cun cuidados, i nun torna, nun tornará más, para sue casa. Padre Mário anganhou-se porque assi quijo, i por que la amisade, que tenie al studante, lo anganharie.
- Tie Balbina, mas que pensar esse: inda onte falei cun Lhourenço! Onte a la tarde cumbersemos juntos. Siempre alegre, bien çpuosto. Deixai-bos desso! Tornai para casa. Se calha está el a buossa espera. Cousas de rapazes. You conheço a Lhourenço: nien tal eideia se bos atrabesse no pensar.
Tie Balbina suspirou.
- Ye l que bos dixe! Deixai-bos de eideias. Se fur berdade la cousa que dízen, talbeç, nun sei, deberá trtar-se dalgun contrabandista de Mobeiros, desses cacharreiros amportantes. Se ye berdade … dízen-se tantas cousas.
- Los anjos bos ouban, Sr. Padre. Mas you nun torno para trás. Onte Lhourenço pediu-me para ir a Mobeiros c’uns amigos … porque fazie anhos. You apuse-se, mas el tanto ateimou, mas tanto ateimou … aguardemos até que horas pula buolta. Nada! Toda la nuite sien dromir. Que tormento d’ua mai que cria los filhos! You tengo que ir a ber.
Nesse momento chegórun a correr, quaije sien resfuolgo los dous cumpanheiros de Lhourenço. Quejírun arrecular, mas nun tebírun tiempo. Todos eilhi buscában ua pregunta i tenien miedo, miedo de la achar. Eilha andaba a la flor de los pensamientos i cada cual tenie miedo de dezir l que pensaba, ou que los outros lissen claro no sou andrento. Todos baixórun la cara i los uolhos, mirando los cudessos … muorto?! Dúbida terturante!
- Que ye feito del, de l miu filho, pregunta Tie Balbina.
- Los dous ancuolhen-se aculados.
- Nun sabeis? Nun quereis dezir! Se nun tebíssades ateimado cun el, a estas horas el staba an casa assossegado. Dezi-me adonde lo deixestes? Adonde? Adonde drumiu?
Houbo un siléncio lhargo, molestador.
- Eiqui … na Sierra! Onte!...
Tie Balbina c’un gemido xordo fui-se pul restrolho, cumo ua seta, adreitos a la raia. D’alhá benie más giente apressiada. Passórun dues patrulhas de spingarda al ombro, caminando. Bieno l pai de Lhourenço a correr, sien falar. Más giente. Andaba un diçque diçque nos aires que nun se antendie. L cabo de la guarda preso. Mas ua patrulha de la G.N.R. para refuorço i alhebantamiento de l outro! Dezien-se cousas i lousas. Ye assi, i nó assi! Ye! Nun ye! Los cumpanheiros de Lhourenço cobrado más l ánimo splicórun:
- Nun sabemos nada. Solo sabemos que onte al scurecer íbamos a passar la raia. Lhourenço fazie anhos i lhebaba cien eiscudos para un die alegre – dezie. Apareciu l cabo i dixo assi: alto! Para trás sous canalhas. Nós spliquemos a las buonas que nun lhebábamos cuntrabando, mas el tornou antre dientes: canalha. Lhourenço adelantrou-se que nun eramos canalhas que tornariemos para trás, mas al menos que mos tratasse cun modos de giente.
- Astrebidos. Inda saco desta pistola!
Fugimos cun miedo, tropecemos. Oubimos tiros. Sentimos un baque. Nós dous nunca paremos, paremos nas fraldas, até altas horas, a spera. Nun tebimos coraige de aparecer an casa sien Lhourenço. Batimos a la jinela de casa de l Sr. Padre Mário! …
Pulls alredores yá nun se falaba noutra cousa. Todos cundanában l cabo Cepeda, fuorte, repentista a puntos que la própia mulhier del, pus yá era casado, sentiu hourror.
Baliu estar preso pa lo arrancar a bias d’ua bingança. Un béu de tragédia tombaba no assossegado lhugar i nos bezinos, a lhéugas de çtáncia: un béu de amargor de ampedernir, anregelaba.
A derretir aquel carambelo, de nada balien los raios de sol ardiente, teçtemunhando mudo nas alturas, daqueilha deçdita.
Un home muorto na raia. Eilhi drumiu, solo cun dezuito anhos staba un home feito. Deitado de borco na tierra mai que l buiu l sangre, parecie abraçá-la nun adius redadeiro i perdoná-le essa mancha deilha tener frunteiras. Ua cruç cun tabuleta reza eilhi solica: suidades de sous pais.
Dalgun tiempo apuis, passada la maré alta de l rebolhiço, todo tornou al que era. Cada cual cuntinou a pensar no sou: sue casa i família sou terrón i souto, parreira i carrasqueira. L cabo Cepeda fui suolto i mudado para outro posto bezino.
Los jornales nun dan fé dun causo antre mil defrentes de cada die, porque, an grandes parangonas, s’acupában de lhargos noticiários cula criaçon de l Mercado Quemun Ouropeu – la grande ambora daquel anho de 1956. L estudante Lhourenço, nun lie jornales. I nunca, yá más “los lerá”.


Porto 31 de Dezembro de 1961
José Francisco João Fernandes - Padre Zé

13.6.10

Liçon III

cuntinuaçon

L lhugar staba dzerto. Habi-se zbaziado pal termo casando-se a la naturaleza na sinfonie de la lhuç.
Marie Lónsia antrou an casa sien topar an naide. Sintou-se al lhume adonde ardie un tiçon, ancarou los uolhos nas brasas e quedou-se pensatiba no scanho ambuolta na lhuç anubrinada. Por adonde andarien, naqueilhas horas, ls sous armanos i sobrinos: toda la família.
Tenie un sobrino, Ferradosa, tomado pul gusto de la caça.
Aquel die los caçadores fazírun un ouxeio, cumo dízen, a los lhobos i cun tanta suorte que lhougo l Ferradosa chimpou, d’ua bala certeira, la más guapa muostra daqueilhes montes: un forçudo lhobon. Cargóran-lo nun carro de bacas, mas estas assi que lo fareórun, nun lo querien trazer. Fui neçairo tapá-lo cun xaras i urzes, queiruolas i muita ramada para que las bacas nun çcunfiassen i nun se spantássen daquel muorto, que mesmo muorto amponie respeito i un miedo de aflorear los nérbios. Los animales puxórun cuontrafeitos, scorniando i scoucenhando mesmo cun los uolhos tapados cula jaqueta i l colete de l amo. Nun tenie más nada a la mano para l amansiar ls sentidos. Mal sentien por esso un filo de sangre durante ua lhégua a assinalar l camino.
Chegados al lhugar la besta-fiera quedou ancerrada nua casa solica no terreiro, no meio de l lhugar. Ferradosa rodrou dues bezes la chabe e fui-se. Tumbou l siléncio de la nuite no lhugar. Drumen assossegados ls sous moradores.
Mas, ende pulas dues de la manhana todo mundo fui nun repente spertado c'un oulear de delorido de cortar la respiraçon i anregelar l sangre. Dalguns caçadores alhebantórun-se a la jinela, agarrórun las spingardas i bíran passar al strelhumbre de las streilhas, ua lhoba einorme, ouleando, correndo, anraibada. Bírun-la sumir-se nas rugas streitas por adonde habie passado l carro i dar buoltas al terreiro, arrodeando la casa sola ua i muitas bezes, chamando an altos bózios zasperada, ancunsolable por aquel, que nun oubie más, nien arrespundie, de l abraço de la muorte!
Naide se astrebiu a lhebantar-se aqueilha nuite i nas que se seguírun passou l mesmo anquanto nun queimórun las sobras de l lhobo que aporbeitórun para fazer unto – un unto mui buono que cura l rematismo, cumo aquelha liçon fuorte cura las miolheiras dzriguladas … e até la de l Charca que al antrar an casa cuntento de la bida iba cantando l tró-la-ró-la-rá.
Las androlinas naqueilha hora roçában na baranda fugindo assustadas.

José F. Fernandes - Padre Zé

Porto 4 de Febreiro de 1962

10.6.10

Liçon II

cuntinuaçon
A la hora marcada inda mui cedo cumparecírun los dous antes de clarear l die.
Ajoeilhórun-se nas lajas fries aguardando cun pacéncia l benir de la lhibardade.
L Sr. Abade alhá apareciu tamien mui ancapotado, mas sien grandes priessas.
Agarrou un desses lhibros bielhos de piel angurriada i de letras gordas an que los sés i los fés, los us i los bés se baralhaban, i, por el rezou, rezou, todo un saltério dun lhatin misterioso.
De quando an beç alhá spargie auga benta, nas rezas, para melhor sortir eifeito, para pegar: pus claro!
L zditoso par speraba dzapaçanciado que aqueilha cerimónia lharguíssema benisse a acabar; i muita admiraçon fazie de que para se casaren bastara un si i, para se çcasar nun chegaba la reza dun lhibro anteiro de eigreija i toda ua pila d’auga benta.
Eilha anrebulhada nun xal de estame tritaba de l friu que chubie las lajas húmedas, el sentie ua delor fuorte a atrabessar nos renhones, i ls zinolhos, adromecidos de stribar-se ora neste, ora naquel.
L Sr. Abade de la freguesie cuntinaba sério, sintado na cadeira de suola, no tabrado alto tocando los lábios, segredando i çpejando caldeiricas d’auga benta pa riba i pa los lhados. Eilhes mirában-lo assujeitados, perguntadores.
Nun habie modos de rumper aqueilha fuorça, aquel nuolo quinze anhos atado. Atar na eigreija nun ye pándiga ningua.
L sol yá daba pulas jinelas. Ls dous casados buscában ler nun sei l quei na cara de l Sr. Cura, sério, cumo la státua de Santo Amaro. Perscuitában-lo i percuitában-se na meditaçon, cun cerimónia.
Por fin, pregunta el birando-se:
- Dezi-me, Sr. Reberendo Abade, inda demora muito?
Ningua respuosta!
- Quanto tiempo falta para acabar, Sr. Abade?
- Siléncio.
De quando na beç l heissope bolába-les na cabeça scurrindo auga frie.
- Sr. Reberendo Abade, suplicórun dambos a dous, acabai cun esto.
- Por fabor!
- Nun puodo más. Ui! Quando acabará, parece que me muorro.
Senténcia de l belhico: - acabará efetibamiente lhougo que un de ls dous eiqui presentes se morrrir, anton l outro queda çcasado “dzanforcado” i quite para se casar sigunda beç.
- Nanja you!
Alhebantórun-se ls dous dun poulo: - Nien you! – Bá, bá, aton?
- Aton you nun bos abisei no amprecípio? Sereis bós ls purmeiros casados a dar scándalo na nuossa tierra i nestes alredores, adonde ningun casado dou nunca que falar, nien un cachico assi?
I apuntaba l branco de la unha.
Se nun podeis bibir juntos bibi apartados de casa, mas siempre home i tie, siempre casados “anforcados” até morrer, rostro alhebantado i cuncéncia lhimpa.
Por esso diç l pobo: “antes que te cases mira l que fazes”.
Saliran dambos a dous de la eigreija, dezírun adius a la francesa, birando las cuostas partírun ls farrapos i las bidas i spurmentórun nunca más se topar no camino. Era ua destas guapas manhanas de eimbierno nas biesperas de la primabera sien aire, de gelada branca i l friu seco, nubrina adelgaçada. Cada un de los dous tornou adreito a la sua antiga casa, pulas caleijas más scónsias adonde las carriças chilriában, cuntentas, buscando ls sítios pa los sous niales.

ten cuntinuaçon

José F. Fernandes - Padre Zé
Porto 4 de Febreiro de 1962

9.6.10

Liçon

Casar-se, diç l pobo, ye “anforcar-se”.
Habie muitos anhos que Manuol Charca i Marie Lonsia bibien “anforcados”.
Nun tenien filhos i l amor i amisade dun pul outro longe de crecer arrefeciu cul somar de ls anhos i l cair de la niebe de ls eimbiernos.
Arresulbírun por esso nun triste die “dzanforcar-se”, quedar libres i quites. Cumparecírun, sigun se diç, delantre de l reberendo Senhor Abade Cura (assi l dízen)! I cumo hai giente capaç de todo tamien you sou capaç de acraditar, mas zde yá declaro que nun pongo la mano no lhume!
- Sr. Reberendo Abade, nós benimos eiqui … si! … ou melhor. You nun sei se me splico. L Sr. Reberendo Abade, nun sei se dá fé … ye que mos casestes. Pus nós benimos … si …
- Nós benimos, splicou rexerta la cumpanheira, para que l Senhor Abade assi cumo mos casestes mos tornassedes agora a çcasar. Nun podemos bibir juntos …
- Nien más un die! Nun mos damos bien … yá bimos que nun fumos feitos un pal outro!
Admiraçon de l reberendo belhico de pelo branco que iba para quarenta anhos pastoreaba aquel lhugar de Alhá-Santo i nunca l habie passado un causo semelhante.
- Anton los mius amigos querien agora çcasar-se, apuis de tantos anhos que bibírun felizes? Santo Dius, que eideias tuortas bos chubírun a la cabeça! Pus nunca oubistes dezir que aquilho que Dius ajuntou, l home nun aparta? Casar-se ye “anforcar-se”! unir-se para siempre!
- Diç l Sr. Abade: anhos felizes? Amargosos cumo la fiel de l mundo! Solo me tem relado la bida i lhebado a las puortas de la perdiçon este home, de cabeça zmiolhada.
- Calha-te xodairo! Tonta! Se nun stubisse eiqui l Sr. Abade, you te darie ansinarie.
- Bien bedes Sr. Reberendo Cura que nun podemos bibir juntos. Çcasai-mos quanto antes pul amor de Dius i de quien alhá teneis, por fabor de las buossa almas.
- Sr. Sr. Reberendo Abade dai l dito por nun dito i l feito por nun feito!
- Nun puodo!
- Cumo? Nun fui Buossa Reberendíssima que mos anuolou yá alhá ban quinze anhos? Passo más mal dado de la mie bida! Quien ata tamien dzata. Ora ua cumo essa.
- Mira Manuol, tu nun passas d’ua cabeça uoca, un bazbaque, un simplico que nien sequiera antendes para que beniste a este mundo; todo esto porque an pequeino nun fuste a la doutrina cumo debies. Mas tous pais ye que tebírun la culpa; i tu; Marie Lonsia, outro tanto.
Ide para casa, ganhai tino i pacéncia i nun torneis acá cun essas boubadas a dzanquemodar. Solo assi bos puodo cumbencir.
Por ua temporada las cousas cumponírun-se mas apuis bulbírun al mesmo. Tanto maçórun l Reberendo Abade que este se arresulbiu a dá-le ua liçon pimpona, de beras i nó de palabras.
- Beni acá no die tal que you bos çcasarei na eigreija. Bou-bos a dzatar.

ten cuntinuaçon
 
José F. Fernandes - Padre Zé
Porto 4 de Febreiro de 1962

31.3.10

Fé, Sprança i Caridade

L coraçón ten dous quartos
Neilhes bíben a la lharga
Nun la fé, noutro la caridade.

Para maior cunfiança
Hai ua puorta no meio
Que se chama sprança.

Quien quejir quemunicar
Antre eilhes cun armandade,
Essa puorta de bai i bén
Fai de las trés la ounidade.

La fé ye crer sien ber,
La caridade ye solo amor.
La spráncia ye cunfiar:
L que salba ye l amor.
 
(no oureginal)
Fé, Esperança e Caridade
 
O coração tem dois quartos,
Neles moram à vontade
Num a fé, noutro a caridade.


Para maior confiança
Há uma porta no meio
Que se chama esperança.


Quem quiser comunicar
Entre si com irmandade,
Essa porta de vaivém
Faz das três a unidade.

A fé é crer sem ver,
A caridade é só amor.
A esperança é confiar:
O que salva é o amor.

José F. Fernandes - Padre Zé
Mogofores, 2009-09-28

29.3.10

A spera nun cunsultório

.          An tues manos iou sou un lápeç.
.          Yá fui árbol. Yá fui passado,
.          Serei tamien feturo
.          Á, miu Dius, i ye esso que iou precuro.
.          Mas l feturo ye tan grande
.          Cume l tiempo i l spácio,
Ye mesmo quaije anfenito.
Quererás, tu, arrochá-lo nun abraço?
.          Einutl! L feturo chama por ti
.          Mesmo que abance bagarosamente.
El bate an tous pulmones
An tous pies i tous braços:
I quaije nun se sinte.
.          Ye cume l bolo de la androlina
.          Reboltiante, parabolóide.
.          Mui ralo l feturo se adabina.
Quanto tiempo passou dzde
Que ampecei a screbenhar? Nun sei.
.          Sei que nada sei.
.          I assi l tiempo fuje
.          Un die tamien you passarei.
A cada resfuolgo stou deixando
Para trás, qualquiera cousa de l miu ser:
.          Iou sou tan solo ua lhágrima
.          Que persinto abrolhando
.          De l tiempo que yá passei
I, an parte, dzaporbeitei
I nun torna más. Á mie delor.
Mas l que alhá bai alhá bai.
Nien por esso stou chorando.
(no oureginal)
À espera num consultório
.          Em tuas mãos eu sou um lápis.
.          Já fui árvore. Já fui passado,
.          Serei também futuro
.          Ah, meu Deus, e é isso que eu procuro.
.          Mas o futuro é tão grande
.          Como o tempo e o espaço,
É mesmo quase infinito.
Quererás, tu, apertá-lo num abraço?
.          Inútil! O futuro espera por ti
.          Mesmo que avance lentamente.
Ele pulsa em teus pulmões
Em teus pés e teus braços:
E quase não se sente.
.          É como o voo da andorinha
.         Curvejante, parabolóide.
.          Muito raro o futuro se adivinha.
Quanto tempo passou desde
Que comecei a escrevinhar? Não sei.
.          Sei que nada sei.
.          E assim o tempo foge
.          Um dia também eu passarei.
A cada respiro estou deixando
Para trás, qualquer coisa do meu ser:
.          Eu sou apenas uma lágrima
.          Que pressinto abrolhando
.          Do tempo que já passei
E, em parte, até esbanjei
E não volta mais. Ó minha dor.
Mas o que lá vai, lá vai.
Nem por isso estou chorando.


José Francisco Fernandes - Padre Zé
Oliveira do Bairro 200...

11.3.10

CORAÇÓN

Miu coraçón, cumo nun habie de te amar?
Iou sei que sou más tou do que tu sós miu.
Cien mil bezes por die sinto tues batidas
Qual ninico arrolhado inda que drumindo:
Todo esto, senhores, ye por cierto lindo.
Tic tac tic tac reloijo de amor.

I nun te cansas, nien reclamas un feriado.
Melhares de melhones de bezes sien folgar.
An ti grebes nun hai. Nien sequiera pensar.
Á tou amor por mi! A quanto te oubriga,
Tu miu pequeinho mundo, pequerrica bola,

Mas que rodiones tamanhos, potentíssima mola;
Cun cuorda oureginal que mie mai te dou …
Nada te custa, l trabalho ye todo tou.
Drento de ti ambiçones i amores
Coubisse l mundo anteiro i sous arredores …

Bou passear. L coraçón comigo bai.
Pide recreio cumo se fura un ninico
Amenaça chober, mas yá passou.
Passo a lhimpo no antretiempo quanto el me ditou,
Coraçón bien amado, pongo na ti la mie fé.

(no oureginal)
CORAÇÃO
Meu coração, como não havia de te amar?
Eu sei que sou mais teu do que tu és meu.
Cem mil vezes por dia sinto teus batimentos
Qual bebé embalado ainda que dormindo:
Tudo isto, senhores, é decerto lindo.
Tic tac tic tac relógio de amor.

E não te cansas, nem reclamas um feriado.
Milhares de milhões de vezes sem folgar.
Em ti greves não há. Nem sequer pensar.
Hã teu amor por mim! A quanto te obriga,
Tu meu pequeno mundo, pequenina bola,

Mas que impulsos tamanhos, potentíssima mola;
Com corda inicial que minha mãe te deu …
Nada te custa, o trabalho é todo teu.
No teu seio de ambições e amores
Coubera o mundo inteiro e seus arredores …

Vou passear. O coração comigo vai.
Pede recreio como se fora um bebé
Ameaça chover, mas já passou.
Passo a limpo entretanto quanto ele me ditou,
Coração bem amado, ponho em ti a minha fé.

Mogofores, 28.3.2008
José F. Fernandes

7.3.10

GULAG

Onte tube ua beç más l prebileijo de cumbersar cul Padre Zé. Furan falas menos cumpridas que outras de tiempos atrás mas assi i todo capazes de mos apegar la buona manha de escuitar modos cenzielhos i al mesmo tiempo estruturados de ber l mundo. "Sabes", dezie, "passo la maior parte de l tiempo a ler i a escrebir"... i no almairo delantre, antre diários i lhibros de eiditora, alhá estaba un, de capa branca, gordo, c'ua sola palabra no lhombo: GULAG
L resultado dessas leituras passou-lo a poema, ls bersos que el mos dá, de graça.


GULAG
Nun sei cume ye possible un tanto sofrir?!
La esplicaçon parece ser mesmo esta:
Todo neilhes yá se morriu,
Solo la esperança de bibir ye que resta.

Son muortos-bibos cadáberes ambulantes
Para quien solo hai l agora na hora
Sien brilho, sien aspuis i sien antes.
Boubos de fome, nien sáben que inda eisisten.

Mesmo assi, arrastrando-se, rejisten.
Yá nun sabemos se se diç manhana ou “amanhã”
Bibimos? Morreremos? Nien se pensa;
Maior que la bida la delor ye eimensa.

Anboldrigando-se quales lhumbrizes, bamos i esperamos.
Ls abutres, de l alto espreitan la sue suorte
Admirados por achá-los, purmeiro, que a la muorte.
Mesmo assi nun hai fé dalgun suicídio:

Las ganas de bibir son eiqui un prodígio …
Ou por ser crudo? Nun será antes un tabu?
Abaldonan-se, nien sequiera yá se lhaban,
Nien catan ls chizmes que manaban.

Perdiu-se toda la denidade houmana;
I estando esta perdida, cumo? I quien la sana?
Á Dius, mas essa palabra GULAG
Nun se diç. Ye cume un çurriago
Un tabu … paraíso perdido i anfeliç …

(no oureginal )
GULAG
Não sei como é possível um tanto sofrer!?
A explicação parece ser mesmo esta:
Tudo neles já morreu,
Só a esperança de viver é que resta.


São mortos-vivos cadáveres ambulantes
Para quem só existe o agora na hora
Sem brilho, sem depois e sem antes.
Loucos de fome, nem sabem que ainda existem.


Mesmo assim, arrastando-se, persistem.
Já não sabemos se se diz amanhã ou “manhana”
Vivemos? Morreremos? Nem se pensa;
Maior que a vida a dor é imensa.


Rastejando quais vermes, vamos e esperamos.
Os abutres, do alto espreitam-lhe a sorte
Surpresos por encontrá-los, primeiro, que a morte.
Mêsmo assim não nos consta de algum suicídio:


As ganas de viver são aqui um prodígio …
Ou por ser cru? Não será antes um tabu?!
Negligenciam-se, nem sequer já se lavam,
Nem catam os insectos que prolificavam.


Perdeu-se toda a dignidade humana;
E estando esta perdida, como? E quem a sana?
Ó Deus, mas essa palavra GULAG
Não se diz. É como um azorrague,
Um tabu … paraíso perdido e infeliz …

Mogofores, 23/07/2009
José F. Fernandes

3.3.10

Dous anhos


Fai algun tiempo que eiqui - i noutros sítios tamien - pouco tengo escrebido. Nun sei se ye falta de gana, pouca anspiraçon ou "bruxedo" de curandeiros de tiempos modernos. Mas hoije dezafiei todo mundo: tenie que benir eiqui. Afinal de cuontas tengo que cunfessar que se nun fura este rinconico, muita cousa tenerie quedado por fazer, tanta persona por conhecer, tanta palabra por escrebir, tanto mundo raiano por amostrar ...
... cume por eisemplo l escritor cicuirano que siempre ye un gusto ler.
Cun el bos deixo neste die.

CANÇON TELÚRICA
“Iou digo a la tierra que me cria: Mai,
Tu sós la mie bida”.
Citaçon de l lhibro: Terra Minha Mãe

Tierra ye nuossa mai pus deilha nós bibimos
I a la qual – negar nun puodo – un die tornaremos.
I anquanto esse rato selumbron nun chegar
Puodan mius uolhos ber l sol i l lhunar.
La tierra ye nuossa mai, a las bezes pedregosa
Mas quei? Se an cada frincha nacir ua rosa?!
Nós somos spinos, la rosa, l candor
Daqueilha que mos cria, e respira amor.
Ye por esso que iou canto l suolo de que sou feito;
Solo pido que aceite l miu último preito
Até repousar de las cuontas desta bida.
Siléncio! Acolhouca está la tierra pormetida.
Mai querida, mie camica i mie última xerga.

(no oureginal)
CANÇÃO TELÚRICA
“Eu digo à terra que me cria: Mãe,
Tu és a minha vida”.
Citação do livro; Terra Minha Mãe

Terra é nossa mãe pois dela nós vivemos
E á qual – negar não posso – um dia voltaremos.
E enquanto esse momento ignoto não chegar
Possam meus olhos ver o sol e o luar.
A terra é nossa mãe, às vezes pedregosa
Mas quê? Se em cada frincha nascer uma rosa?!
Nós somos os espinhos, a rosa, o candor
Daquela que nos cria, e respira de amor.
É por isso que eu canto o húmus de que sou feito;
Só peço que aceite o meu último preito
Até repousar das lides desta vida.
Silêncio! Além está a terra prometida.
Mãe querida, meu berço e meu último leito.

Padre Zé - Mogofores
Nota: Abraço especial para Manuel Carbalho pula fuorça i las eideias que botou.

8.12.09

Al correr de la bida - Padre Zé por el mesmo (II)

Anhos setenta de l passado séclo
Tiu Claudino Chaina - cunhado, Tiu Albino Modarra - pai, Tie Prudéncia - armana - Padre Zé

(cuntinuaçon)
Cinco anhos despuis, mie mai achou-se outra beç anferma. Todo l santo die se queixaba i lhastimaba. Arrimaba-se a las paredes gemendo i you dezie-le: ide pa la cama. Porque nun ides pa la cama? A la nuite apareceiu mie abó Pordéncia, mai de mie mai, i dixo:
- Los rapazes bénen cumigo, ban a quemer i drumir a mie casa que eiqui hoije nun se puode drumir.
Alhá fumos. Na manhana seguinte chegou miu tiu Juan Manulon, armano de mie mai, Eimília Manolona i dixo: Buossa mai, hoije a la nuite, tubo ua nina mui guapa. Quemei i bamos a bé-la. I alhá fumos. La mie prima dixo: Tenes ua armana mui guapa, bieno esta nuite nun barco pul riu abaixo i buosso pai fui alhá a buscá-la i trazé-la para casa. Miu armano dixo: Que la métan outra beç no barco i que la boten pul riu abaixo. You peguei na nina pa la arrolhar. Assi nó, dixo mie prima, la mano squierda pon-se por baixo de la cabeça senó pon-se zmanchada.
Passiei cun eilha no sobrado. Trata-se agora de l poner un nome, dixo miu pai. Bai-se a chamar-se Raquel i dixo la mie prima: Raquel Raque Raqu!!! Isto ye nome de giente? Parece l nome de los ratos a rober. – Çque you estube an Santulhão i an Carção i habie alhá ua moça mui guapa i prestable i you gustei desse nome.
I dixo mie abó: You sou Prudéncia i solo hai más ua eiqui no lhugar, gustaba que houbisse outra para l nome nun acabar. Por fin miu pai dixo: será anton Prudéncia da Conceição.
Dá-se un causo mui ralo nas famílias, na mie, los trés nacimos nun die 18 de l més: you a 18 de Nobembre, cume dixe; miu armano a 18 de Maio, mas no belhete d’eidentidade ponírun l die 19 porque talbeç naciu aspuis de la meia nuite; mie armana a 18 de Márcio. Más tarde, mie armana más nuoba eirá a nacer l die 18 de Júnio de 1936, yá you andaba no seminairo, Einácia.
La mie prima Bárbela naciu no mesmo anho que you, an Márcio, i you an Nobembre, uito meses de defréncia. An pequeinhos andebimos siempre juntos i eilha era afelhada de mie mai. A las bezes antraba an mie casa i iba chamando: Á madrina, á madrina. You pensaba que mie mai nun podie ser sue madrina porque era mie mai. Iba i ponie-me a la frente deilha: Nun puode ser tue madrina, ye solo mie mai. Chegou a tener miedo de mi i antes de antrar miraba a ber se you staba. Parecie-me que debie chamar tie Eimília ou anton la mai de Jesé: ciúmes de nino assi cume you tube ciúmes de l mono que bieno aspuis de mi i cume miu armano tubo de mie armana: Botai-la outra béç al riu. Cume mie armana Prudéncia tubo ciúmes, que para cuidar de Einácia i por esso tubo que deixar la scuola.
.
Buonas tardes
i buonas leituras

7.12.09

Al correr de la bida - Padre Zé por el mesmo (I)

You naci an Cicuiro an 18 de Nobembre de 1920.
La mie tierra ye pequeinha, talbeç de las más pequeinhas, mas tenie i ten trés nomes: Cicouro, an pertués; Cicuiro, an mirandés; i Cicuero, an castelhano. Stá a menos de 1 km de la raia, nua sierra que ten l mesmo nome. L sou nome, dízen, ben de l lhatin chicorium, de l grego kicoriun i no plural cicoria. Diç Leite de Vasconcelos que eilhi habie muita chicória (ua alface más dura que la normal i que purifica l sangre). Éran ls monjes de Moreiruola que la trabalhában cul nome de quinta San Juan. La sierra a que stá abrigada ten 4 Km de cumprido – ouriente poente – i ten 920m de altitude ne l termo de l Castielho.
Cicuiro i Custantin, a 3Km un de l outro, formában ua freguesie an que la cabeça staba an Cicuiro i los pies an Custantin. Mui mal, porque la Junta quedaba an Custantin i l Regidor an Cicuiro. Aquilho nun andaba nien zandaba.
Mius pais dórun-me un nome que ye más quemun do que próprio: José Francisco Fernandes. Hai ne l cunceilho de Miranda más de duzientos cun este nome. Solo citando ls pais se çtínguen i an berdade este miu nome fai un berso de siete sílabas: José Francisco Fernandes. Quando fiç las bodas de diamante – sessenta anhos de missa – acrecentei l nome de Juan. Hai apelhidos an Cicuiro cun esse nome. L miu tiu Manulon, chamaba-se Juan de Dius Juan. Mie mai Eimilia Rosa Juan.
Las mies purmeiras lhembráncias: na nuite eisata an que fiç dous anhos i meio dou-se un causo na casa de mius pais que solo cula muorte you squecerei. You cunto: mius pais drumien na sue cama i you nua xerga de l miu tamanho, no suolo de l sobrado para nun me cair. A altas horas de la nuite c’ua lhuç acordei i culas falas que habie no sobrado. Abri los uolhos i beio anton miu pai c’ua candeia de azeite acesa i alhebantado. Dues ou trés mulhieres an buolta de mie mai de piernas stendidas. You preguntei: que stais a fazer? Ides a cortar ua pierna a mie mai? Bamos si, mas tu agora tapa-te i drume senó cortamos-te tamien ua pierna a ti. Nó, nó, you nun quiero. Tapei-me i drumi. Nas manhanas seguintes bi que mie mai tenie las dues piernas cume you. Antón nun la cortórun? Bi que eilha traie un mono de palo, assi me pareciu, agarrado i anrebulhado nun xal. Bie que chubie i abaixaba las scaleiras. Aquel mono de palo que mie mai siempre traie anrebulhado no xal i nun lo lhargaba más (a mi ye que me lhargaba) abrie i cerraba los uolhos. You fiç un malo juízio, mie mai até parecie tonta cuidando tanto daquel mono i a mi deixaba-me d’aparte … cunfesso, á mai que a los dous anho i meio tube un malo pensamiento, perdonai-me alhá de l cielo. Las mais perdónan siempre a los filhos, mas nun sei porquei dar tanta amportáncia a un mono i a mi deixar-me de parte. Más tarde pensei que se calhar aquel mono era giente cume you i que haberie no mundo outras gientes cume you i que nun staba solo neste mundo. L mono que abrie i cerraba los uolhos era miu armano Abílio a que mie mai cun muitos beisos le habie dado la bida.
Purmeira parte de l testo publicado na fuolha mirandesa de l Jornal Nordeste an 17-11-2009

25.10.09

Auga branda - Fuonte de lhuç

Auga brada an piedra dura
- Diç l antigo refran –
Tanto dá até que fura.

Esto era antigamiente:
Mas hoije la auga ye branda
Ye outra, ye difrente.

Auga branda an piedra dura
Tanto dá i tanto dou
Anté que la piedra chiçcou.

Ye bé-la a turbinar
La auga branda an xordos roncos
Pa la tierra alumiar.

Auga branda tamien risca:
De las augas desta barraige
Hoije relhumbra la chiçpa,

Relhuziente cume la berdade
I l fulgor de la antelgéncia:
Ten l nome de eiletrecidade.

Eiqui ajuntan-se las puntas:
La auga branda i la piedra dura,
Mas sien eilha nun bibimos
I la tierra serie escura.

No oureginal : Água mole - Fonte de luz

Água mole em pedra dura
- Diz o antigo refrão –
Tanto dá até que fura.

Isto era antigamente:
Porém hoje a água é mole
É outra, é diferente.

Água mole em pedra dura
Tanto dá e tanto deu
Até que a pedra acendeu.

É ve-la a turbinar
A água mole em surdos roncos
Para a terra iluminar.

Água mole também risca:
Das águas desta barragem
Hoje cintila a faísca,

Luzente como a verdade
E o fulgor da inteligência:
Tem o nome de electricidade.

Aqui juntam-se os extremos:
A água mole e pedra dura,
Mas sem ela não vivemos
E a terra seria escura.


PADRE ZÉ - 1959 -
por oucasión de la einouguraçón de la barraige de Picuote

11.10.09

LA BIDA

La bida ye dura! Tripas de madrasta
Que atira al mar de l mundo i sien amor
Tanta giente anfeliç que l mar arrastra,
An carreira, a las bordas an barreira de l delor.

Iou quije perguntá-le porque afasta
L sou mirar maternal al sufridor,
Eilha sien piedade solo esbordiasca
L dzardado, l aflito, l pecador.

Mas la bida respundiu cun ar de grácia:
Miu filho, lembra-te la bida ye assi:
De la peinha biba nace la fuonte pura

I l lhacrimal stranforma an piedra dura,
Cantando, na risica dun jardin!
Se la bida ye assi, que quieres que te fága?

- no oureginal - A VIDA

A vida é dura! Entranhas de madrasta
Que atira ao mar do mundo e sem amor
Tanta gente infeliz que o mar arrasta,
Em fila, às margens íngremes da dor.

Eu quis-lhe perguntar porque afasta
Seu olhar maternal ao sofredor,
Ela sem piedade só vergasta
O deserdado, o aflito, o pecador.

Mas a vida retorquiu com ar de graça:
Meu filho, lembra-te a vida é assim:
Da rocha viva nasce a fonte pura

E o lacrimal transforma em pedra dura,
Cantando, no sorriso dum jardim!
Se a vida é assim, que queres que te faça?


Padre Zé - 1958

25.6.09

Bai

Bai adonde te chama l coraçón,
bai adonde te está la felcidade
i adonde nace la fuonte de la berdade,
inda que solo aches desilusión.

Anda de modo que nun baias an balde,
cuidado, nun te ancandile la lhibardade,
essa estreilha de purmeira culidade,
que precura çfazer la escuridón,

estreilha essa que guia l camineiro!
Mas sou fulgor puode ser traiçoneiro
para aqueilhes que ponen nel l coraçón
todo anteiro, sien antendimiento.

Pára un cibico, piensa un momento:

Lhibardade ye amor nó eilusión.

(no oureginal)
Vai
Vai aonde te chama o coração,
vai aonde te está a felicidade
e onde nasce a fonte da verdade,
inda que encontres só desilusão.

Anda de modo que não vás em vão,
cuidado, não te ofusque a liberdade,
essa estrela de prima qualidade,
que busca dissipar a escuridão,

estrela essa que guia o caminheiro!
Mas seu fulgor pode ser traiçoeiro
àqueles que põem nele o coração
todo inteirinho, sem discernimento.

Pára um instante, reflecte um momento:
Liberdade é amor, não ilusão.

Padre Zé
Mogofores, Agosto de 2007

9.6.09

88 anhos de lhucideç

ANDENHEIRADOS

Agiotas andenheirados
Que andan caminos trocados
Cun que agraban sous pecados,
Pensan nun haber peligro
De bibir nua prisión,
Porque ténen adbogados
Mui espiertos, sofsticados,
I un amigo berdadeiro
Buono serbidor, l Don Denheiro.

Bisto que l tiempo todo cura,
Tamien squece la usura.
Ponendo la capa de la brandura,
La juíza dá la senténcia :
Nada desso quedou probado.

No talho, l réu queda eilibado.
Á que alegrie ancuntenida.
Sal pula puorta delantreira
Puls amigos oubacionado,
Será beisado i abraçado
Cantando bitória i glória.
Demostraçón mui castiça.
Mas hai quien diga an boç submissa:
Neste Pertual abançado
Adonde se escundiu la justícia?

no oureginal
ENDINHEIRADOS

Agiotas endinheirados
Que andam caminhos errados
Com que agravam seus pecados,
Presumem não haver perigo
De habitar um chilindró,
Porque têm advogados
Muitos espertos, sofisticados,
E um amigo verdadeiro
Bom servidor, o Dom Dinheiro.

Visto que o tempo tudo cura,
Também esquece a usura.
Pondo a beca da brandura,
A juíza dá a sentença:
Nada disso ficou provado.

No banco, o réu fica ilibado.
Oh que alegria incontida.
Sai pela porta dianteira
Pelos amigos ovacionado,
Será beijado e abraçado
Cantando glória e vitória.
Demonstração muito castiça.
Mas há quem diga em voz submissa:
Neste Portugal avançado
Aonde se escondeu a justiça?

Mogofores, 10-04-2009

José F. Fernandes – Padre Zé

18.4.09

A Antero de Quental

Nacido a 18 de Abril de 1842 ...
A Antero de Quental

Antero de Quental, li tous sonetos
Sculturales, dramáticos, belos
I frius, cume státua de los carambelos
A la borda de un fantasma d’uolhos quietos.

Relhi, lhambarisquei esses poemetos
Cungelados na forma de los anilhos
Que nunca más l sol cunsigue derreti-los …
Tan lhimpos, tan frius tan secretos.

Tornei a ler, probei demoradamente
I sabiran-me a cinza de heicatombe
De la lharga projeçón de la tue mente:

Nun admira yá que l mundo asselombre
De la aigla real la ambergadura ingente:
Nun me admira ber que un astro tombe.

no oureginal (A Antero de Quental)

Antero de Quental, li teus sonetos
Esculturais, dramáticos, belos
E frios, como a estátua dos gelos
À beira de um fantasma de olhos quietos.

Reli, saboreei esses poemetos
Congelados na forma dos anelos
Que jamais o sol consegue derretê-los …
Tão límpidos, tão frios tão secretos.

Tornei a ler, provei morosamente
E souberam-me a cinza de hecatombe
Da vasta projecção da tua mente:

Não admira já que a terra ensombre
Da águia real a envergadura ingente:
Não me admira ver que um astro tombe.

(Padre Zé) José F. Fernandes, 1958