23.2.09

Hai un castielho na sierra


Hai un castielho na sierra.
Grande, alto, einorme
campo de fadas i ancantos
sien torres de cal ou piedra.
Escaladas, sobrados,
jinelas de lhuç, cheiro de xaras.
Quelores soldados,
pula barreira pintados:
berdes, tons de la prainada;
escobas, carqueijas, campaninas
d’amarielho espindurado
nacidas nun tuoro bielho.
Chube-te alhá.
Ancarrapita l mirar
assi, a la buolta, a arrodear.
Agarra todo l Praino,
toda la tierra, todo l reino
que puodas manginar.
Na sierra hai un castielho.

Buonas tardes
i buona suorte.

18.2.09

Retrato antigo


Un die destes bie un retrato publicado nun sítio que fala de la Speciosa i adonde you gustarie de ber más cume este que tengo de giente que nun conheço. Se nun sei para adonde l mandar, queda eiqui para que quien puoda lo lhiebe i ponga nomes nas pessonas.

Buonas nuites
i buona suorte.

17.2.09

Furrieles



Tie Sabel era armana de Tiu Juán i de Tiu Albino Quadrado.
Tiu Zé bibe an Miranda i Tiu Antonho no Porto mas casou-se an Infanheç.
Buonos dies
i buona suorte

15.2.09

1964 - Rapaç Pimpón

Retrato de 1964? Debe de ser por ende.
- I quien ye?
- Bós direis

Buonas nuites
i buono serano.

12.2.09

L bielho i la cabanha

L bielho i la cabanha

Nuite d’auga, eimbierno amugatado!
Nua cabanha anlhuitada i escurecida
Mirraba na sue cama de agonia
Un probe bielho, solo, i albandonado.

Siete anhos passou naquel estado,
Siete anhos delorosos a la porfia
Sien ber l sol, sien ber la lhuç de l die,
Sien un amigo solo tener a sou lhado.

Medonho l aire ouliaba i referbie
An negro remolino de alas pesadas,
Qual boubo strelhoucado an nuite frie.

I, al repente feroç de sues rebofiadas
Aquel bielho santo dormie,
Las manos an cruç no peito acunchegadas.

(no oureginal) O velho e a choupana

Noite chuvosa, inverno desolado!
Numa choupana lúgubre e sombria
Mirrava no seu leito de agonia
Um pobre velho, só, e abandonado.

Sete anos passara naquele estado,
Sete anos dolorosos à porfia
Sem ver o sol, sem ver a luz do dia,
Sem um amigo só ter a seu lado.

Medonho o vento uivava e refervia
Em negro vórtice de asas pesadas,
Qual doido furibundo em noite fria.

E, ao ímpeto feroz das suas rajadas,
Aquele velho santo adormecia,
As mãos em cruz no peito aconchegadas.


Padre Zé

Poiares da Régua, Outubro de 1936
(este fui l purmeiro soneto de l autor, antón cun 16 anhos)

Buonos dies
i buonas lheituras

9.2.09

Binte mil aberturas


Buonas nuites
i buonas antradas

Más bal ser que nun ser

Más bal ser que nun ser

Ser ou nun ser: eis la question.
La bida ye ua sola, nun se repite;
Bibir-la anquanto dura: eis la mission.

Bida por bida todas son eiguales.
Para todos l aire ye l mesmo.
Se eilha ye eigual porque la çpreziais?

La bida ye un lhance que nun se repite.
Ai se eilhe se repetisse por un acauso !
Mas nó, bai-se cume, no spácio un foguete.

Geez … catrapum, fuogo i fumo nos aires!
Bai apanhar las canhas … bénen caendo.
La bida? Serás capaç de la apanhares?

Bibir uns lhargos anhos eis l suonho
que te fui amprestado: i darás cuontas
I hai un que ye medonho …

Más bal ser que nun ser, más bal bibir
Solo quando la Probidéncia l quejir.
Ye medonho l cortar l suonho i l einocente.
Ye culpa se fur corte beluntário.

Sabes, miu Dius. I hai mais que nun son giente:
Portanto nun cunjugan la buntade
cul que se chama respunsablidade.

(no oureginal) Mais vale ser que não ser

Ser ou não ser: eis a questão.
A vida é uma só, não se repete;
Vivê-la enquanto dura: eis a missão.

Vida por vida todas são iguais.
Para todos o ar é o mesmo.
Se ela é igual porque a desprezais?

A vida é um lance que não se repete.
Ai se ela se repetisse por acaso!
Mas não, vai-se qual, no espaço um foguete.

Geez … catrapum, fogo e fumo nos ares!
Vai apanhar as canas … vêm caindo.
A vida? Serás capaz de a apanhares?

Viver uns largos anos eis o sonho

que te foi emprestado: e darás contas
E há um que é medonho …

Mais vale ser que não ser, mais vale o viver
Só quando a Providência o quiser.
É medonho o cortar o sonho e o inocente.
É culpa, se for corte voluntário.

Sabes, meu Deus. E há mães que não são gente:
Portanto não conjugam a vontade

co o que se chama responsabilidade.

Padre Zé

Buonas nuites
i buona suorte

5.2.09

L bigor de la palabra

La fuorça de la palabra

Por mie própia lhéngua iou nunca lhoubarei
Todo l que dezir: la fuorça ye la nuossa lei,
Porque essa lei primária ye de la selba i de las fieras;
L tiempo yá passou! Bibimos outras eras.

Passórun tiranos quales napoleones
Que segórun naçones
I nun tebiran bergonha
De boziar lhibardade;
Lhibardade a los falcones
De se fartar a la buntade
I bangloriar-se aspuis
De forma inumana:
You fago aquilho que me dá na gana:
Tener cumpassion ye ser fraco i çprezible
- Dizen los petulantes sien deçfrace. Ancrible!

Por más que you biba, you nun los lhoubarei.
Lhoubarei esso si l manso canhonico,
Los que falan de paç a l einocente nino
Que bestido de arminho
Se ri a to la giente.
Nun lhoubarei los belhicosos, la tiranie.
De que sirbe estudar diplomacie
Se la anterran nas funduras de la tierra
An cabernas abiertas pulas bombas de la guerra?

Lhoubor pa la berdade i lhibardade,
La justícia, l amor, esso sí.

Demudai de eideias: arrogáncia, rancor.
Antón arrincarán deste miu peito
Palabras de lhoubor
Dun mérito purfeito.

(no oureginal)O vigor da palavra

Por minha própria língua eu nunca louvarei
Todo aquele que disser: a força é a nossa lei,
Porque essa lei primária é a da selva e das feras;
O tempo já passou! Vivemos outras eras.

Passaram tiranos quais napoleões
Que ceifaram nações
E não tiveram pejo
De clamar liberdade;
Liberdade aos falcões
De enfartar-se à vontade
E jactar-se depois
De forma inumana:
Eu faço aquilo que me dá na gana:
Ter compaixão é ser fraco e desprezível
- Dizem os petulantes sem rebuço. Incrível!

Por mais que eu viva, eu não os louvarei.
Louvarei isso sim o manso cordeirinho,
Os que falam de paz à criança inocente
Que, vestida de arminho
Sorri a toda a gente.
Não louvarei os belicistas, a tirania.
De que serve estudar diplomacia
Se a sepultam nas profundezas da terra
Em cavernas abertas pelas bombas da guerra?

Louvor para a verdade e liberdade,
A justiça, o amor, isso sim.

Troquem de ideias: arrogância, rancor.
Então arrancarão deste meu peito
Palavras de louvor
Dum mérito perfeito.


Padre Zé
Vilarinho de Vila do Conde – oitavo dia do início da segunda guerra do Iraque.

3.2.09

Çreijeira de Tiu Emílio Rá


De las çreijeiras anxertadas por tiu Rá inda sobrou ua: esta no cortineiro de tiu Talagona. Salbou-se porque estaba más an zlhado i no campo deilha nun botórun casas.
Mesmo sólo cun casca i galhos inda rejiste, sorbendo la malzina de l'auga de la Fuonte de la Senhora.
.
Buonas nuites
i çreijas buonas.

1.2.09

L camino de las nobenas


Chobie i amanaciaba niebe, a la purmanhana alhá estaba eilha espargida pulas teilhas i adonde la tierra staba más frie, quando me botei adreitos al sagrado assi cume quien bai a las nobenas.
Estaba assi Cicuiro l die 31 a la nuite.
.
Buonas nuites
I buonas rezas.