Apuis de uns dies por tierras de Bouça Çanca i Cabeça Gorda, sempre un tem que mirar la berdadeira caixa de l correio. Por antre propaganda i más propaganda, ua carta, un cartonico de buonas fiestas i uns bersos.
L cartonico yá está ajuntado al manhuço de cartas que a cada beç se bai acrescentando, mas l poema nun registo an lo amostrar a todo mundo porque además de ser um pensar d'hoije, ye tamien feito por un home cun 94 anhos!!!
Bien haiades Senhor Padre Zé por mos ponerdes a sonhar.
Nace de l galaton de ls Lhameirones i de l'augueira de la Lhagonica: L sítio de l Boieiro i de Manolacas
2.1.15
13.9.14
Tie Xandrina
L carro iba debagar ruga abaixo an busca de Tiu Ángelo Arribas. Dues pessonas a la antrada dun huortico an frente a la casa.
- Dius mos dé buonos dies, saludei.
- Buonos dies mos dé Dius, arrespundírun.
Seguiu la cumbersa pal lhado que me tenie lhebado eilhi al mesmo tiempo que iba mirando cun atento para aqueilha cara que an dalgun sítio habie bido ... ou era solo ua falsa eideia? Parecie Tiu Lucinda, mas eilhi serie de todo ampossible. Tie Florinda? Yá quantá que nun sabie deilha, se calha si era. Preguntei:
- Çculpai, bós nun sodes de Cicuiro?
Aqueilhes uolhos abrírun-se muito i ua risa buona saliu a la par.
- Pus si sou, arrespundiu antres risas i caralhadas.
- Armana de Tie Lucinda Bicéncia i de Tie Florinda?
- Sí! Sou Xandrina c... i tu de quien sós?
- Un Flipe que bos bai a sacar un retrato. Puodo?
- Mas mira a ber nun partas la máquina ...
I alhá saliu la mocica de l bárrio de l Palombar que un die buscou l camino de las arribas.
Etiquetas:
Famílias,
Martinicos
7.1.13
23.7.12
Tocar de las Trindades
Siempre l çponer de l sol tubo sou ancanto:
final de jóldia al toque de las trindades; terminar de más un die a squadrilar l cuorpo de la segada nun die caliente de Júlio; l piar de l moucho ou l ranacalhar nas lhagonas i filos d'auga que a pouco i pouco se ban secando un apuis outro. Stá cálido l Praino, ásparo, un forno que abrasa l cuorpo i tempra la alma de saber no tentiar de la naturaleza.
Assi staba l cielo de Cicuiro, mirado de la capielha de Sant'Amaro, al tocar de las trindades no sábado passado.
Buonas tardes
i nuites de quelores ca,lientes
final de jóldia al toque de las trindades; terminar de más un die a squadrilar l cuorpo de la segada nun die caliente de Júlio; l piar de l moucho ou l ranacalhar nas lhagonas i filos d'auga que a pouco i pouco se ban secando un apuis outro. Stá cálido l Praino, ásparo, un forno que abrasa l cuorpo i tempra la alma de saber no tentiar de la naturaleza.
Assi staba l cielo de Cicuiro, mirado de la capielha de Sant'Amaro, al tocar de las trindades no sábado passado.
Buonas tardes
i nuites de quelores ca,lientes
Etiquetas:
lhéngua mirandesa,
No Lhugar
6.1.12
Camelos no Praino i lheinha de Santo Antonho
Ajuntában-se no meio l lhugar manhana cedo. Uns traien calagouças, outros maromas, angrideiras, i outros até troçadores nun fura pori aparecer dalgun trampo más fuorte pedir dientes afilados an beç de machadas, por bien grandes i pesadas que fúran. Era assi todos los anhos, nebasse ou fazisse sol, cun cenceinho ou merujeiro i aquel anho tamien assi se cumprie la tradiçon. Serien por ende uns trinta, solo los que yá habien pagado l bino, fuora la garotada que tamien iba para ajuntar menudas i arrastrar galhas até los carros a cargar. Al final de la jornada poderien cuntar cun bino i antremoços, cun suorte cada un roubarie tabafeia ou chouriça para fazer la rambóia serano adrento. Los mardomos botórun senténcia:
- Ei rapaziada! Hoije bamos pula lheinha para Adil Cunceilho i los cepos serán l que sobra de l castanheiro de Tiu Sabastian, l que se secou na carreira de los nuobe. Ála! a camino que la carga ye acerca i l santo nun puode apanhar friu!
Los dous carros, a las bezes más cunsoante las personas de l juntouro, eran puxados pula mocidade: dous a sigurar la cabeznalha i los outros, aparelhados por cuorpo ou eidade, fazien fuorça an stadulhos fuortes que donde an donde eran atados a la maroma que salie de la cabielha, cual sobeio capaç de acorrear ua buona meia dúzia de juntas. Cada un aguardaba l die cumo se dun eisame de abaluaçon de tempra se tratara porque amostrar la fuorça, l génio i la manha era ua maneira de marcar campo i proua no meio de tanto macho.
An menos de dues horas yá habien tornado al terreiro no meio l lhugar cun la carga pronta, los carros quedarien para çcargar apuis de almuorço porque l báfio a pata i botielho salie por chupones i telhados adonde las teilhas se arralában anriba de la chilha, más folhin que madeira afumada i l stómado apuis de tanto rodion yá se iba colando a las costielhas. Habie que aporbeitar porque outro botielho solo l die de la fiesta! De tarde trairien los cepos i a la hora de las trindades l lhume tenerie que quedar pronto a chiçcar.
Era no die de reis, un die que nien era santo nien lomeado, mas que traie agarrada la tradiçon de los reis magos: dar lhembráncias i outras comenéncias, modernices para se gastar l que un nun ten. Cul tiempo, i cumo inda hoije se fai an Spanha, passou a ser neste die la oucasion de dar las prepinas i dalgua anzona para ninos, mercada an Mobeiros ou na feira l Naso.
Apuis l almuorço i de haber passado la manha na jóldia cula mocidade a lheinha, batírun a la puorta. Siléncio! - Antrai! quien ye? Preguntou mie mai. Nada!
- Bai a ber quien ye rapaç, anquanto you acabo de amanhar l lhume nun baia pori dalgua persona benir cun friu.
Mal botei l pie fuora de la cozina i ambiquei l mirar acuontra la puorta na outra punta de l corredor, bi un selumbron na buraca l gato, abri la puorta debagar, mirei pa riba a ber se bie dalgua persona, mas nada, solo bi l que habien deixado na soleira: un cabalhico malhado, de lhata, anriba de quatro ruodras negras. Bó!! i l que serie aquilho? Quien lo haberia deixado?!?! lhougo a mi que nunca habie tebido cousa tan delei para morar. Anton agora los Reis tamien andában porqui por este fin de mundo que quaije nien camino de carros tenie para poder antrar i salir deilhi? Botei-le la mano debagar, meio cun miedo que se scachasse, mirei-lo de lhado, de frente i por trás, peguei na cordica agarrada al cachaço i lhebei-lo de rede a rodar no cimento de l suolo pa la loija nistante andonada na squina de l scanho. Benie l cabalho, i l rei? pensei, esse se calha habie quedado perdido cun sou camelo no termo que arrodeaba l lhugar porque esse bicho más aquestumado a la arena por cierto quedou mareado nalgua caleija por bias de tanta piedra, anterrado no lhodaçal ou cun miedo de resbalar no carambelo al absedo, trés buonas rezones para afastar essa becheza de l Praino, adonde nunca los bi, ou será que andan çfraçados cumo no antruido?
Buonas nuites
i Reis an paç
Etiquetas:
Dies lomeados,
Lhonas,
No Lhugar
1.1.12
No alto las eiras
Un die destes andaba por Sant'Amaro quando me dei fé de haber bisto un retrato dua fiesta de l berano sacada más ou menos daquel mesmo sítio. Anton, apuntei l ferragacho i ... chlack yá está!
L resultado ye l que podeis ber: ua no berano i outra nou eimbierno, ou d'alrobés!
L resultado ye l que podeis ber: ua no berano i outra nou eimbierno, ou d'alrobés!
Buonas tardes i
que l anho que hpije ampeça, a todos benga de feiçon.
Etiquetas:
Retratos antigos
24.12.11
21.11.11
16.11.11
5.11.11
Ls Filadeiros
Ls Filadeiros
«De l lhino i lhana, ouro mana»,
Dezimos los mirandeses
Cunforme las manos por onde anda
I los gustos de los fragueses.
Eilhas filaban l filo
I tecien-lo nos telares,
Daba pa l nuosso bestido
I para toalhas d’altares.
Ate rendas i lhenços
Se fazien eiqui ne passado
Se bordaba i fazien cuordas
I roupa d’ambierno i de brano.
Mas de l belhon al malhadeiro
Ate chegar al alfaiate
Quanto trabalho i denheiro
Mos custaba cada fato.
Tamien la seda antigamente
Por nuossos abos cultibada
Filada pula nuossa gente
I bendien la que sobraba.Antonho Luis Fernandes - Tiu Andreia
Estes bersos fúrun publicados l die dieç de l passado més de San Juan, an Bregácia, por oucasion de la apresentaçon de l libro: A TERRA DE DUAS LÍNGUAS - antologia de autores transmontanos.
Etiquetas:
Notícias,
Tiu Andreia
Subscrever:
Mensagens (Atom)








