24.4.08

Lamentações de um velhinho – mirandês – cicourano

Sou luz que me estou apagando
E, já sem brilho nem calor
Vida que está definhando
Sem préstimo nem valor.
A meu tempo eu fui alegre
Até cantei e dancei …
Agora não sei o que quero
Nem mesmo dizer o que sei.
Pensando no que fomos e somos
E no que estamos ficando
Como porcos convivemos
Por vezes fico chorando.
Fico sentado em casa ou no quintal
À espera que o meu tempo passe
E, daquela hora fatal
Que Deus me tire deste impasse.
Meus filhos depois de mim
Continuai a amar-vos mutuamente
Respeitando toda a gente
Porque as pessoas de bem são assim.
Lembrai-vos que as pessoas
Medem-se pelos seus predicados
E, se para Deus são os bons
Os maus são para os diabos
Isto nos dizem as histórias
E os velhos textos sagrados.

19-08-91
António Fernandes – Tiu Andreia

23.4.08

Mirar para Bouça Çanca - aspuis de 40 anhos

Este retrato fui apanhado quaije na mesma direçón i de l mesmo sítio do que l que bos mostrei onte:
la mesma casa cun las mesmas jinelas ... i cun maçanas!!
.
Buonos dies
i buona suorte
.

22.4.08

Bornales an Bouça Çanca - anho de 1968

De béç an quando dá ganas de ir a beber auga a la fuonte de la Senhora, açofinar na fuonte de l Capitán u matar la sede na fuonte de la Buolta.
Mas cume hoije l'auga nun apetece muito por bias de l friu, será melhor dar ua mirada pa l ambiente de calor que los bornales mos traien.
.
Buonas tardes
i buona suorte
.

21.4.08

Bríximos


Se algun quejir dar los nomes ciertos ...
Buonas nuites
i buona suorte
.

20.4.08

Puonte de Matáncia

Hay pu'l termo de Cicuiro ua buona dúzia de puontes i de puntones, muitas yá feitas de cimento i fierro mas outras inda de ua laige sola, u cume yê l causo desta, feitas de bárias troças que ligan los dous lhados de l ribeiro.
Adonde yê esta passaige?

Buonas nuites
i buona suorte
.

19.4.08

Çreijeira




Ua çreijeira yê guapa an que la miremos de bários lhados. Será siempre l'árbol de Cicuiro ... a la par de l castanheiro!


Buonas tardes
i buona suorte
.




18.4.08

Hino a Cicuiro

Aspuis de oubir falar nun T quando li uas cousas suobre Cicuiro ne l sou nuobo caderno, bieno-me a la eideia este testo oureginal feito por quien quaije nun fui a la scola, u mesmo nada, mas que mesmo assi nunca deixou de pensar i ouserbar la sue tierra i l mundo.
Outro die ponerei más cachicos de nós que bán aparecendo por esse ribeiro abaixo!


Hino a Cicouro
(por um seu filho)


Cicouro aldeia velhinha
Do planalto mirandês
Tens Espanha por vizinha
Neste torrão Português
No passado foste vigia
Contra o vizinho leonês.
Teu velho povoado
É por uma cruz dividido
(o ribeiro e a estrada)
Que te abraçam como amigo
Entre Constantim e São Martinho
Tens marcos junto ao caminho.
Com tuas águas puras abundantes
Brotando do teu próprio seio
Com boas terras ao meio
São prazer dos habitantes
E, desde tempos distantes.
Com teus frutos bons e abundantes
Tais como as cerejas brancas-amarelas
Cultivadas por estes habitantes
E, tão raras nas redondezas
Gentes humildes e constantes
São bem dignas destas terras.

António Fernandes
1991

17.4.08

La Peinha Puial

Aquel fin de tarde nun era eigual a tantos finales de tarde antre l çponer de l sol i l tocar de las trindades.
Habie cousas nuobas i quein pudie iba-se arrimando a algun radiico que traie bozes que benien purmeiro de loinge i aspuis iban-se achegando, assi cume las óndias de l mar a ir i a benir meio cortadas por uns pi pi pi i chiadeira que aparecie i dezaparecie.
An riba de la penhica que faie de puial i de lhabadeiro antre la puorta de tiu Delgado i l meio de l camino, ajuntaba-se gente de l bárrio alto a oubir la caixica essa anquanto los oulhares atiraban adreitos a la lhuna tentando çcubrir algua racica de nada que pudisse andicar la chegada de l fuguetón anté aquel queiso quelor de prata por bias de l spelhar de la lhuç de l sol que se habie ancubierto pa los lhados de Sant’Amaro. Se calha estaba tapado pu'l burdión de silbas que l home de la lhuna traie a las cuostas siempre qu’eilha botaba más lhuç!

Quando la sacoran de los lhados de la Molineira, acarreada a la rastra nua corça puxada por dues juntas de bacas, pensaba eilha que eirie a ser metida nos liçaces de la casa, mas fui-se quedando de lhado, u por bias de l peso u por mala gana de los oubreiros que nun le apetecie scachá-la cun miedo de partir las marras i los picos an tanta dureza, u porque Palmira, inda garotica, gustaba de poner las monicas de piedra anriba daquel talho grande feito andor de suonhos i de ganas de ser pursora.
Dezapareciran todas i quedou eilha solica eilhi:
- Á Antonho, mira que puial más liso mos dá esta peinha! I sierbe de lhabadeiro tamien. La bica queda a la mano i nien mos storba a nós nien a Zé para antrar ne l sou quintal. Dezie tie Cremilde.
- Pois então deixa-a ficar. Amanhã já falo com Júlio Prieto para a calçarmos bem calçada não vá ainda alguém ferir-se!

Dito i feito, ne l die a seguir anquanto uns terminaban de arrematar l telhado de la casa, pega-se tiu Antonho i tiu Júlio al redor de la piedra para la calçar. Cada un cun sue palanca de fierro: OU … OU … OUUUUUUUPA! OU … OU … OUUUUUUUUPA! OU … OU … OUUUUUUUUPA!
Estában nisto quando, cu'l peso de la peinha aspuis de se scapar dun calço, spipa-se la palanca de las manos de Antonho e dá-le ua burdoada nua canielha!
Cun dous rudiones, agarra l fierro nas dues manos mira para él mui sério, arreganhando-le los dientes, a los abanones i cun uolhos a botar lhume más brumeilhos que l sou pelo:
- Olha lá minha Fera! Se fosses gente comia-te!
Á tiu Delgado, se calha nun teniedes dientes para tanto! Morena si estaba la palanca essa, mas cume era de fierro … aposto que se fura reçandida d’África i más amerosa inda se bos antolhaba …
Quedou tán anraibado que nunca más mexiu na peinha i tamien por bias desso eilhi naciu l puial que agora staba rodiado de gente a oubir l rádio i a mirar la lhuna.

Todos ancantadicos i you tamien. Uns dezien que essas cousas éran ambençones de los amaricanos, outros dezien que era todo para traer l pobo eiludido i cun miedo, que solo assí se dominarie bien … pus quien çcute l que nun antende deixa por çcutir l que l’anteressa de beras. D’antes cume hoije!

- Mas bós pensais que eilhes chegan alhá? Bien anganados andais! Antón se stebissen nun se bie l fumo de l fuguetón?! Dezie tiu Claudino Checola.

- Nóoo, a mi tamien me parece que nun ye possible un airoplano chegar tán loinge! quementaba tie Joana que anté parecie un angenheiro!

- Ó homes, mas escutai o que diz o rádio! Não tendes acompanhado as notícias?! Pois! só bos importam essas coisas dos folhetins i de Fátima! Buolbie tiu Delgado.

L puial nun dezie nada i you, pouco más alto que él, iba ouserbando. Sí, porque a mi naide me pedie oupenión. Diç que yá sabie ler mas inda nun sabie antander las seinhas de l mundo! Se calha tenien rezón.
Neste dá openión i nun dá, dixai oubir l rádio, mirai que nun se bei, si se bei, fumo nun hai, puolo tampouco, antre lérias d’uns, leis d’outros i eignoráncia de todos, tiu Delgado bira-se para mi, pon-se agachadico a la mie altura i cun joeilho ne l suolo, çquecendo l’outra gente toda, apunta l cielo i diç debagarico cuntrapiando l’oulhar antre mi, l rádio i las streilhas que a los poucos nacien:

- Os livros são para ler
E o mundo para observar,
Nisso tudo está o saber
Que tu irás precisar!

Oubrigado tiu Antonho. Teniedes rezón!

Buonos dies
i buona suorte
.

16.4.08

La pita que partiu l bidro

Cume bos amostrei trasdonte las bistas zde la puorta de Tiu Delgado, hoije traio-bos eiqui la casa d'el bista de l sítio onde habie l famoso Puial /Lhabadeiro / Peinha de anzonar ... guardadora de stórias i de cumbersas.
Las jinelas éram berdes, de madeira i cun seis u más bidros cada ua.
Cunta-se que quaije ne l final de la cunstruçón, fui tiu Delgado que puso las bidraças nessas jinelas.
Las pitas inda andaban na rue por todo l lhado i a bezes pu las huortas i semelheiros, outras bezes nos nialeiros escundidos por baixo de las ramalhadas i adonde solo la garotada cunseguie antrar.
Estaban antón los bridros todos cortadicos ancostados a ua tabra anquanto se iban amanhando nas jinelas segurados cun arestas de sapateiro.
Tic tic tic este stá benga outro i assi por delantre, quando ua pita que andaba an busca de algua lhumbriç, forfalhas u grano nalgua buosta, dou ua sbolaciadela an riba de l montón i scachou-le un bidro que starie más andeble i menos stribado!
Tiu Antonho al ber aquilho, ancosta la jinela que tenie na mano, mira la pita mui sério cume se la stebisse a ancantar, zampa-se a correr atrás d'eilha i só parou quando la agarrou antre ua uolmeira i la parede de la cortina de tiu Adelino.
Ua mano nas patas i outra ne la cabeça, lhieba-la acerca de l puial, arranca-le a la dentada meia dúzia de prumas de l cachaço e chama atie Cremilde:
- Ó mulher! traz cá uma faca i uma malga que hoje já temos guisado!
Quando los oubjetos de l sacrefício chegoran, bira-se tie Cremilde para él cun cara de anraibada:
- Al menos podies haber aporbeitado l sangre. Para outra béç a ber se nun le arrancas las prumas cun tanta fuorça i me dás tiempo de calcer l'auga pa la sprumar!

Buonos dies
i buona suorte
.

15.4.08

Bolantes


Buonas tardes
i buona suorte
.