Nace de l galaton de ls Lhameirones i de l'augueira de la Lhagonica: L sítio de l Boieiro i de Manolacas
3.5.08
L purmeiro lhibro suobre Cicuiro

Hai un par de dies chegou-me un lhibro suobre Cicuiro! Sí. Suobre Cicuiro, la gente, l termo, tradiçones ... cousas que mos ponen a todos chenos de proua!Cume me dezie l'outro die tie Lucinda quando miraba para uns cacaforros de l tamanho d'ua raba, nas eiras de Bouça Çanca:
Poderemos dar muitas buoltas pul mundo mas ningun cachico tenerá tanto balor cume l que mos biu nacer.
I ye esse cachico, tán pequerrico i a bezes tán çquecido i scundido antre la raia i l sierro que bota poulos de cuntento siempre que un de los sous usa un cachico de tiempo - tiempo que Dius dá de graça, cume me dixo l'outro die tiu Moisés - para l lhembrar i dar l balor que él merece.
Oubrigado Dalfin.
.
Buonas nuites
i buona suorte.
.
Nota: Delfim Torrão (l garotico de la gorrica) ye nieto de tiu Primo Torrão. Quando saliu para ir a la tropa tenie la quarta classe. Trabalhou i estudou. Hoije ten escritório d'adbogado an Montemor o Velho, cidade que l aculhiu.
2.5.08
Las Maias
Tenie tiu Primo un soutico de castanheiros eilhi pa los lhados de Bal de Palombino, a bien dezir a meio camino antre Cicuiro i Samartino, ancostados a los rodeinhos. Todos los anhos era la mesma cuonta: castanheiros bien floridos, aspuis cargados de pelhiços mas quando pingaban parecie que la tierra angulhie las castanhas!
Por cierto habie marosca, rataria nun serie, gralhadas tampouco i gambusinos nun tenien beiços pa las abocar lhougo al salir de l pelhiço!
Ampeçou antón tiu Primo a çcunfiar que se cálha serie gente de Samartino que se iba a eilhas. Sí, que se hoije haberá más soutos an Samartino que ne l resto de l cunceilho, dantes haberie ua meia dúzia de castanheiros i l lhugar lhebaba gente cume auga la ribeira nos dies de anchena.
Quedarien los castanheiros debaixo de uolho i cume él era caçador listo i bien sabedor de todas las squinas de l termo, irie çcubrir cume chegar sorrateiro anté eilhes.
Un die por la manha a la hora de estar na semanteira, spingarda de cargar pu’l canho ambaixo de l braço i un perrecheco conelheiro de buscar rocos nas queiruolas, aparece tiu Primo por trás dun rodeinho e dá de caras c’un marmanjola chubido nun castanheiro a saltar nun galho pa’lo barear a poulos de cholas. Grande carrapito esse comedor de castanhas! Espera que a ti bou-te a pregar un susto que te bás a acuordar bien d’él, pensou tiu Primo.
- Á rapáç! Baixa baixa que tenemos uas cuontas a justar los dous. Anda que las castanhas yá te las bou you a dar!
Cepa tembraba más que ua brime nas manos de un cesteiro arreliado. I la cuonta nun era para menos: aquel home eilhi de spingarda quaije apuntada i él spindurado d’un galho i cun los pies noutro nun tenie muitas salidas.
- Anda anda que las castanhas bán-te a salir belhós calientes. À miu melro que desta si te apanhei.
Siempre cun l’apanhador de castanhas debaixo de uolho, pega nun palo e traça ua raia.
- Pus mira, atirar tengo que atirar. Tu quieres morrer parado ou a correr? Sólo cunto anté trés!
Tentando ua soluçón menos delorosa, Cepa inda tentou negociar mas las palabras nien salien dreitas.
- Ma … ma … ma …
- Nun hai tutias, buolbie tiu Primo, pon-te listo se quieres. A la ua …
- Ma … tiu …
- Yá te dixe. Nun hai mas nien meio mas. A las dues …
Nun relhampo queda Cepa cun los pies na raia a spera d’ua muorte quaije cierta, mas a correr inda se poderie salbar!
- A las trés! PUUUUUMMMMMMMMMM
Tanta fuorça que botou ne l arranque mal oubiu l stouro de la spingarda, chimpa-se anroscado n’uns pelhiços que queda cun las manos i la cara chenos de picos, lhebantou-se i puso-se a correr i a chorar adreitos a Samartino:
- Maaatouuu -me; ai ai ai ; maaatouuu - me; ai ai ai ; maaatouuu - me; ai ai ai …
Iba nesta ladainha a chorar, a correr i a botar sangre por bias de los picos de los pelhiços quando ne l meio de l lhugar de Samartino le perguntan:
- Antón que te passou rapáç ? Quien te matou ?
Nesse momento pára. Más pu la canseira que por las picadas:
- Maaatouuu -me; ai ai ai ; maaatouuu - me; … mas él si me matarie?!?!
...
No die purmeiro de Maio, cerca de l anho dous mil, inda tiu Paco de Samartino tenie la serraçón, fui-se tiu Moisés i un nieto de tiu Primo (Demingos) alhá para serrar uns freixos. Un d’eilhes lhebaba ua manada de castanhas cozidas - diç que quien las come ne l die purmeiro nun le duole la cabeça durante l anho! – quando passa Cepa para falar cu’l serrador.
Demingos saca de meia dúzia de castanhas de l bolso, dá ua mordida nua i roga cun las outras a todos. Tiu Moisés i tiu Paco aceitan mas Cepa que nun era spirulho ningún, agradeciu, quedou quieto i calhado i nun amostrou miedo de los delores de cabeça.
Tiu Paco mira a Primo i c’ua risica de pirraça pergunta a Cepa:
- Bá home! Al menos proba-las! Nun digas que las conheces!
- Cume las hei-de coincer?! Falais falais, mas l que estaba ne l outro castanheiro parou de correr quando chegou a las Trés Marras!
Buonas nuites
i buona suorte
.
Por cierto habie marosca, rataria nun serie, gralhadas tampouco i gambusinos nun tenien beiços pa las abocar lhougo al salir de l pelhiço!
Ampeçou antón tiu Primo a çcunfiar que se cálha serie gente de Samartino que se iba a eilhas. Sí, que se hoije haberá más soutos an Samartino que ne l resto de l cunceilho, dantes haberie ua meia dúzia de castanheiros i l lhugar lhebaba gente cume auga la ribeira nos dies de anchena.
Quedarien los castanheiros debaixo de uolho i cume él era caçador listo i bien sabedor de todas las squinas de l termo, irie çcubrir cume chegar sorrateiro anté eilhes.
Un die por la manha a la hora de estar na semanteira, spingarda de cargar pu’l canho ambaixo de l braço i un perrecheco conelheiro de buscar rocos nas queiruolas, aparece tiu Primo por trás dun rodeinho e dá de caras c’un marmanjola chubido nun castanheiro a saltar nun galho pa’lo barear a poulos de cholas. Grande carrapito esse comedor de castanhas! Espera que a ti bou-te a pregar un susto que te bás a acuordar bien d’él, pensou tiu Primo.
- Á rapáç! Baixa baixa que tenemos uas cuontas a justar los dous. Anda que las castanhas yá te las bou you a dar!
Cepa tembraba más que ua brime nas manos de un cesteiro arreliado. I la cuonta nun era para menos: aquel home eilhi de spingarda quaije apuntada i él spindurado d’un galho i cun los pies noutro nun tenie muitas salidas.
- Anda anda que las castanhas bán-te a salir belhós calientes. À miu melro que desta si te apanhei.
Siempre cun l’apanhador de castanhas debaixo de uolho, pega nun palo e traça ua raia.
- Pus mira, atirar tengo que atirar. Tu quieres morrer parado ou a correr? Sólo cunto anté trés!
Tentando ua soluçón menos delorosa, Cepa inda tentou negociar mas las palabras nien salien dreitas.
- Ma … ma … ma …
- Nun hai tutias, buolbie tiu Primo, pon-te listo se quieres. A la ua …
- Ma … tiu …
- Yá te dixe. Nun hai mas nien meio mas. A las dues …
Nun relhampo queda Cepa cun los pies na raia a spera d’ua muorte quaije cierta, mas a correr inda se poderie salbar!
- A las trés! PUUUUUMMMMMMMMMM
Tanta fuorça que botou ne l arranque mal oubiu l stouro de la spingarda, chimpa-se anroscado n’uns pelhiços que queda cun las manos i la cara chenos de picos, lhebantou-se i puso-se a correr i a chorar adreitos a Samartino:
- Maaatouuu -me; ai ai ai ; maaatouuu - me; ai ai ai ; maaatouuu - me; ai ai ai …
Iba nesta ladainha a chorar, a correr i a botar sangre por bias de los picos de los pelhiços quando ne l meio de l lhugar de Samartino le perguntan:
- Antón que te passou rapáç ? Quien te matou ?
Nesse momento pára. Más pu la canseira que por las picadas:
- Maaatouuu -me; ai ai ai ; maaatouuu - me; … mas él si me matarie?!?!
...
No die purmeiro de Maio, cerca de l anho dous mil, inda tiu Paco de Samartino tenie la serraçón, fui-se tiu Moisés i un nieto de tiu Primo (Demingos) alhá para serrar uns freixos. Un d’eilhes lhebaba ua manada de castanhas cozidas - diç que quien las come ne l die purmeiro nun le duole la cabeça durante l anho! – quando passa Cepa para falar cu’l serrador.
Demingos saca de meia dúzia de castanhas de l bolso, dá ua mordida nua i roga cun las outras a todos. Tiu Moisés i tiu Paco aceitan mas Cepa que nun era spirulho ningún, agradeciu, quedou quieto i calhado i nun amostrou miedo de los delores de cabeça.
Tiu Paco mira a Primo i c’ua risica de pirraça pergunta a Cepa:
- Bá home! Al menos proba-las! Nun digas que las conheces!
- Cume las hei-de coincer?! Falais falais, mas l que estaba ne l outro castanheiro parou de correr quando chegou a las Trés Marras!
Buonas nuites
i buona suorte
.
1.5.08
Tiu Primo Torrão
30.4.08
Notícia no Mirandum an 1986
29.4.08
L Relóijo de l Tiempo
28.4.08
Puonte de ...
27.4.08
Fiesta an Samarcos - Senhora de la Lhuç
25.4.08
La puonte de baixo
Subscrever:
Mensagens (Atom)







