15.4.08

La Caminada

Hoije falan uolhos mareados.
Quedamos quietos, mudos, calhados i c'un aperto nas gorjas diç baixico l pansar:
- Para ende tamien ye l nuosso caminar!


Buonos dies
Todos los dies

14.4.08

La puorta de Tiu Delgado

Onte staba you a la léria ... i bieno-me a la eideia (assí cume ua çanteilha) l Puial / Lhabadeiro / Peinha resgalguina que habie a la puorta de tiu Delgado. Quedaba más u menos antre essa squinica de alcatrán que aparece an baixo a la dreita de l retrato i l xeixo branco ne l meio de la yerba.
La parreira de tiu Zé inda eilhi stá i nun l zminte!
Hoije quedamos pu l sítio, outro die coinceremos la peinha.

Buonas tardes
i buona suorte
.

13.4.08

La Prociçón ne l Die de Fiesta

Cume las ganas de screbir nun éran assi muitas i hoije ye Deimingo - die de fiesta pa los católicos - trai-bos ua prociçón. Hai gente coincida.

buonos dies
... i buona suorte
.

11.4.08

Al coneilho de Bila Chana

Ua de las personas más antressantes que Cicuiro coinciu tenerá sido tiu Antonho Delgado. Guardaba stórias i lhonas de la mocidade bibida pa los lhados de Bila Chana i de las guerras antre três mocidades (Bila Chana, Dues Eigreijas i Fuonte Aldé(?)) ne l die de fiesta de la Trindade.
Nas nuites de serano quedaba you d’uolho spreitón a oubir cuontas de mouras ancantadas, príncepes a montar cabalhos brancos para salbar pricesas ambruxadas … cousas assí que de quaije nada él cunseguie faer la felçidade de un garotico de quatro ou cinco anhos.
Nunca dou fé de l oubir falar an mirandês – que ye tamien la mie segunda lhéngua - pus péç-me que toda la bida se sentiu más de l praino i menos de la raia. Éra coincido por andar a cabalho nua ieuga a quien daba muito mimo mas tamien era capaç de arrancar a dantadas las clinas de las andadeiras se eilha disse algun rudión más mal dado. Al melhor nun traie spantadeiras!

Aquél die, saliu a pie pa las arribas de l Douro miu Antonho i más trés u quatro marmanjolas de la sue eidade adreitos a la fiesta de Mámoles. Ne l més d’Agosto nun era mui custoso atrabessar l riu: traie menos auga, staba más caliente, ne las peinhas nun se resbalaba tanto i habie más sítios adonde scunder las cuordas e la trasga cun que armaban la artimanha para atrabessar d’un lhado a outro de l riu.
Bien canseiras passaban las gentes de l praino ne l contrabando i más tarde a serbir de passadores! Ne la raia todo era más fáçl: spreitaban-se los guardas i aspuis era passar por adonde eilhes nun stában!
Mas cume you iba dezindo, furan a la fiesta essa de Mámoles, beiloran, quemiran, bebiran, aspuis de l baile passoran l que faltaba de la nuite nua parba anroscados nua manta i al rumper dal die ála pul camino donde benistes! Alhá turnoran a atrabessar l riu para Bila Chana.

Al chubir las arribas, antre ua peinha i un zimbro, meio scundido ambaixo duns mofos staba un conelhico acabado de salir de la lúria. Quaije cume la magie de triteiro, queda l coneilho nas manos de Antonho:
- Ora bais a ber que frejolada nós bamos a amanhar contigo meu orelhudo! I cheno de proua por bias de ser al más listo – pensaba él - mete-lo ne l bolso de l peito de la jaqueta cul rabo a la muostra.

Assi que salen de l carreirón i entran ne l camino aparece la patrulha de la Gé Né Ré. La fiesta habie sido tán buona i quaije an casa són apanhados! Tanto çcuido nien parecie ser d’eilhes que se cunsiderában los más guichos de los alrededores. Inda por anriba cu l coneilho a la muostra! Diç que la pata de cuneilho dá suorte! … sí sí, eilhes tenien quatro e fui l que se biu, tanto assí fui que passado un rato staban todos presos no quartel de la guarda an Miranda! Mas l pior era l cuneilho, se calha essa albelidade daba dous ou trés meses de prisión! Cume poderie ir a ber a Cremilde an riba de sue ieuga? Esso era l que más l atormentaba.

Por suorte ou zgrácia l comandante de la guarniçón de Miranda habie ido a Bregáncia por bias de las nuobas ourientaçones que benien de Lisboua i eilhes tenien que quedar presos anté el chegar. Ua nuite de cadena naide la tiraba mas l pior era l coneilho que cuntinaba ne l bolso de la jaqueta i se l comandante l bie nien al feturo suogro – Senhor Abade, l’Abade de Baçal, nó l berdadeiro mas l’outro – lo salbarie.
Ampeçou antón a caminar d’un lhado pa l outro, miraba las paredes, l suolo i l forro. Buona amoladela le dou l coneilho esse! Repassinou la nuite toda drento daqueilha gaiola a matutar i nun se l’scurrie nada que l alebiasse l peso de l coneilho i l miedo de quedar preso. Se fura un papel – assi cume ua carta que nun debie caer an ruins manos ... fazie de cuonta que éra ua óstia! Mas un cuneilho?!
Sentou-se nun xaragón de folheilho a las riscas para ber se çcansaba un cachico mas alhá cuntinuaba l coneilho ne l bolso i nas eideias. Eilhi tamien nun pudie quedar, por esso tenie que faer algue cousa i de brebe.

Quando l teniente l chama po la manhana …
- Então o que o trás por cá sr. Delgado?! Preguntou l teniente meio a la caçoada por bias de saber que era él que traie l coneilho.
- Sua excelência senhor tenente – i fai ua bénia quaije anté l suolo cun cara de medrunco que nun era – saberá por que mos prenderam. Nós tínhamos ido a nadar até ao rio quando demos de caras com a patrulha que nos encaminhou pra cá!
- Com que então a nadar com peixes cheios de pelos e orelhas grandes?!
Antonho Delgado mirou l quemandante, amostrou ua cara cume se la cumbersa nun fusse cun él que puso l teniente a scumar tanto de la boca cume ua baca a remoniar. Nesto sálen dous berros i ua punhada na mesa que anté se oubiu an Cércio.
- Plantão! Chame o sargento Ventura i o nosso cabo Miguel! I buolbiu cum bóç de mandón, Revistem esse senhor bem revistado! Se necessário for vão bucar o zimbro onde estava o bicho!
La cuonta staba cada béç más feia, mas Antonho tamien nun era home de se acular cu l teniente! Péç-me que nien cun l gineral! I cuntinaba quetico cume l’auga na açuda de la Baglina nun die de calma.

Passadas uas buonas dues horas ne l anterrogatório, no ampalpa, znuda i biste, ne l zbirar de culchón de l catre, de mirar todas las rachicas de las tabras, de ouserbar l çcampado na frente a los fierros de la jinela de l calabouço i l teniente a botar lhume pu los uolhos i las narizes, de l coneilho nien un pelo. Adonde se metiu naide sabe, ambibecer nun ambibeciu, cheirar mal nun cheirou i suobre él Antonho Delgado nunca más dixo ua palabra!

Carai!!! ... I bós si fazistes esso?!?!

Buonos dies ...
... i buona suorte
.

10.4.08

Os Campos da Minha Aldeia

Era tempo de tudo:
Do vento, do frio
Da chuva e da neve.
No céu uma nuvem seca.
O sol baixo.
O chão duro pejado de folhas caídas.
Sem aves nem sons do campo.
Era noite na floresta pincelada a gelo pelo vendaval.
Árvores despidas de ninhos,
Ramos sem flor fustigados pelo zumbido da nortada.
Como estava triste a minha floresta!
E demorava a florir.
Mas um dia
Desde o romper da aurora o sol brilhou.
Pintou tudo de verdes e amarelos,
Rosas e lilás,
Ervas a desabrochar, giestas com cheiro a mel.
Urzes, carquejas e estevas tingiam o campo de tons rosa, verde, amarelo.
Um cuco cantava,
A cotovia voava alegre em rodopio por cima da seara verde ondulada.
Como eram lindos os campos de trigo oscilando ao sabor da brisa!
Pareciam carneiros a correr, brincalhões, saltitando pelas barreiras do caminho!
Tudo isso voltara.
Ao longe um rebanho
Dlin dlan dlin dlan
Chocalhos e campainhas assinalando cada dentada de erva fresca.
Pontos brancos e negros na colina de flores e de relva matizada com tons de esperança.
Aqui e além uma papoila
e um malmequer indicavam a primavera.
Sem frio e sem vento,
Com sol e bom tempo
A vida sorria nos campos da minha aldeia.
Perdida, talvez, para lá das montanhas,
Mas bem viva nas colinas da vida que a vida foi dando.
Com invernos e verões,
Noites quentes,
Serões,
Amores, paixões.
Encontros presentes.
Desencontros vividos,
Carinhos sentidos entre dedos amigos.
Ternura e conforto no leito aos poucos criado
Lutando e crescendo a cada hora passada.
Sorrindo,
Contemplando a beleza que a cada minuto nos dão em troca de nada.

Bom dia

e boa sorte
.

9.4.08

Abelinos



I agora?! bá a ber que de bós só tenemos al buosso abó.
Fernando! mira que l prometido ye debido i bou-te a cobrar.
Alguns andan atrás de l "jabaril" i aspuis nun le queda tiempo! Cumprende-se.
Buonas nuites
i buona suorte
.




Al die de la Boda

Tiu Antonho "Andreia" - "Andrés" - talbéç l maior poeta i pansador que cicuiro tubo - i Tie Ester ne l die de la sue boda an 1935.
Bou a cunfessar-bos ua cousa: La espressón de l'oulhar de tie Ester yê eigualico al que mos mirou a mi i a Carlos Cebolho l die de las alfaces de tiu Bicente! La eimaije d'ua personalidade fuorte de la matriarca fincón d'ua familia.

Buonos dies ...
... e buona suorte

8.4.08

André i Josefa

Aspuis de recebir ua relíquia destas, nun rejisti an bos la amostrar! Ye de l anho de 1935 (?) al die de la boda de tiu Antonho Andreia. I Andreia por bias que l pai d'el se chamaba André (Andrés para nós), que l apelhido dél era Fernandes.
La mai de tiu Antonho chama-se Josefa (Jesefa) i eiqui bén tamien.

Dius te lo pague Guida, por mos amostrares a tous bisabós.

Buonas tardes
e Buona suorte!
.

Andreias - toda la família





Béngan los retratos pal Balhe! Esta cousa debe ir po'la carreira de l'alfabeto!
Buonas tardes
e buona suorte

7.4.08

Tiu Abelino Paixão

Avelino Torrão éra l abó de Óscar, de Mário Furriel i de Cristina, antre outros. Éra armano de tiu Primo Torrão, l abó de los Primos (Demingos, Delfin, Belmiro, ...).
Stubo de guarda an Custantín adonde chegou a cabo por bias de ua grande apreensón de contrabando (ua boiada) alhá pa los lhados de la Ourrieta de la Guerra.
Diç que nun die de folga - él andaba meio çcunfiado que passaba cuntrabando para Spanha ne l tiempo de la Guerra Çebil i aspuis - seguiu los guardas que stában de patrulha i biu que habien ido adreitos al Camino Mourisco.
Antón él, ne le meio de ua nuite scura cume l péç fui-se an santido cuntrairo.
Aspuis de un cachico a sperar ne l meio de uns touçones, que inda nun habien sido rebuoltos ne las "Campanhas do Trigo" de Salazar, dou-se cuonta que la boiada staba a passar ne l meio de l balhe.
Ampeçou antón a rodiar l contrabando mui legeiro i botando bozes siempre zefrentes cunsante l sítio onde staba.
Los contrabandistas, todos acagaçadicos pensando que éran meia dúzia de guardas (tantos cume las bozes zefrentes que tiu Abelino faie) scaporan-se a siete pies antes que inda fussen presos tamien.
Quando ampeçou a clarear l die agarrou la boiada i metiu-la a la puorta de l posto. Habie ganho la nuite, la semana i l més. Diç que por esso fui promobido i inda le doran l suoldo eigual a un anho de trabalho!
Mas amostrou que de burro e medrunco nun tenie nada!

Buonas nuites

e buona suorte!