
Nace de l galaton de ls Lhameirones i de l'augueira de la Lhagonica: L sítio de l Boieiro i de Manolacas
Mostrar mensagens com a etiqueta Cassacos. Mostrar todas as mensagens
Mostrar mensagens com a etiqueta Cassacos. Mostrar todas as mensagens
5.6.08
3.6.08
Cassacos
14.5.08
Laica
Al salir de missa alhá estaba eilha a la puorta de casa siempre que nun salie cun l’amo pul monte ou a faer de cumpanha al boieiro. Chamaba-se Laica la perdigueira de tantas caçadas de Lházaro i la alegrie de la garotada quando le pediemos para mos dar ua manzada. Quedabamos ancantados cun las hablidades de la perra siempre que mos arrimabamos al cabanhalico de tiu Cassaco solo para ber l deitar, alhebantar, esticar la pata, saltar i anté correr atrás de algue bigarda chena de cuçpinha atirada adreitos al curral de la Abadia.
Bien espierto era aquel bicho que nun lhadraba a ningun garoto nien a los más atrabessados i que faie todico l que le mandaban: tanto iba a guardar las pitas de la raposa, punie a léguas los gatos çcoincidos cume quedaba la nuite anteira a guardar algue arado ou çadón deixado ne l termo de un die para outro, cume ua tarde que Laica nun bieno cun las bacas.
Que l tenerie acuntecido a la perra para nun haber benido cun l boieiro? Mas furan aguardando la sue chegada quando a la hora de la cena, aspuis de quemer las chebicas de berça nua malga meio sboucelhada ye que tiu Furmino dou por falta de la faquita palaçuola de quemer la merenda. Solo podie haber quedado na esquina de l cerrado de lo Siete a la punta de riba de l cabeceiro antre l’augueira e la esquina de la parede adonde habie feito lhume.
Acabada la cena, lampión na mano, bán a dar cun la perra deitada al pie de la dita faca cume se guardasse l maior tesouro de l mundo. I guardaba. Todo l que fusse de l amo, para Laica serie siempre la sue bida.
Aquel die tamien guardaba l esquife negro anriba de la mesa feita altar ne l meio de l’eigreija muda i frie, un die que nós nun tebimos que oubir las ladainhas mal cuntadas de ua “doutrina” de lhenga lhenga dada por catequistas tan analfabetas cume nós nessas cousas de Dius i de la religión. Quien iá tenie pouca deboçón inda quedaba cun menos. L que mos traie eilhi era la oubrigaçón ampuosta por nuossos pais para que nun quedassemos eireijes i por ua eiducaçón que esquemungaba qualquiera un que espreitasse para fuora de l’eigreija daqueilhes curas tan debotos cume l padre Juan.
Daba pena ber aquel animalico a cuincar tan baixico, talbéç cun miedo de acordar l’amo que repousaba antre belas i dous “Padre nossos” dun terço rezado antes de la redadeira çpedida. Tiu Candeias inda le dou dous puntapies para que nun antrasse n’eigreija – que diç que nun era sítio para perros - mas por Lházaro anté la podien anterrar biba que nun s’amportarie nien un cachico i se eilha antrasse nun serie l purmeiro perro a missa. Nien l último! Quejiran trancar la puorta mas assi que antraba algun xaile negro a anrebulhar ua alma, alhá estaba eilha a mirar i a ouliar al para drento, anté que deixoran antrar la perrica. Nun parou durante toda la missa, andaba de trás para delantre, debaixo de l caixón, lhebantaba l çofino i abaixaba las oureilhas, cerraba ls uolhos anquanto fareaba i aspuis lhatie tan lebe que mal se oubie.
Cada béç menos se tomaba atento al cura i más miraba la gente adreitos al bechico triste. Eilha sabie l que era la muorte i nós estábamos a ampeçar a cumprender-la. Eran liçones de bida a cada béç que algue persona se morrie i la garotada salie de la scuola para ber l defunto, ou antón quando acumpanhabamos a nuossas mais n’algun serano a rezar l muorto. Criaba-se cunçéncia de la muorte. La muorte que Laica choraba i que hoije escundemos cume se d’eilha tebissemos la maior de las bergonhas. Deixamos morrer los que más queremos atrás dua canhiça de panho, solicos, nalgue cama de spital antre ua picada cun morfina i un carón de çreija que al derretir pon froles i lhuzicas de quelores nun ultimo mirar pal mundo. Mas Laica nó, seguiu todo l camino antre los quatro que lhebaban l esquife anté l barranco cerca de l cipreste de l cortineiro triste cun piedras mármoles al alto i a la purmeira manada de tierra suobre la madeira a rugir a uoco, caminou pul meio de las eiras de la Cruç anté se anroscar quetica no cabanhal de la lheinha a espera que l’aire lhebasse l cheiro a campo esbaziado que ampestaba l sagrado i la preça de casa.
Nunca más Laica tornou a caçar. I se le benie meia gana, daba ua buolta a l’eigreija, fareaba la puorta de l lhado i tornaba a deitar-se nuns fachucos bielhos antre la lheinha i l carro de las bacas, cun oureilhas murchas i l mirar adreitos a nada.
Buonas tardes
i buona suorte!
.
Bien espierto era aquel bicho que nun lhadraba a ningun garoto nien a los más atrabessados i que faie todico l que le mandaban: tanto iba a guardar las pitas de la raposa, punie a léguas los gatos çcoincidos cume quedaba la nuite anteira a guardar algue arado ou çadón deixado ne l termo de un die para outro, cume ua tarde que Laica nun bieno cun las bacas.
Que l tenerie acuntecido a la perra para nun haber benido cun l boieiro? Mas furan aguardando la sue chegada quando a la hora de la cena, aspuis de quemer las chebicas de berça nua malga meio sboucelhada ye que tiu Furmino dou por falta de la faquita palaçuola de quemer la merenda. Solo podie haber quedado na esquina de l cerrado de lo Siete a la punta de riba de l cabeceiro antre l’augueira e la esquina de la parede adonde habie feito lhume.
Acabada la cena, lampión na mano, bán a dar cun la perra deitada al pie de la dita faca cume se guardasse l maior tesouro de l mundo. I guardaba. Todo l que fusse de l amo, para Laica serie siempre la sue bida.
Aquel die tamien guardaba l esquife negro anriba de la mesa feita altar ne l meio de l’eigreija muda i frie, un die que nós nun tebimos que oubir las ladainhas mal cuntadas de ua “doutrina” de lhenga lhenga dada por catequistas tan analfabetas cume nós nessas cousas de Dius i de la religión. Quien iá tenie pouca deboçón inda quedaba cun menos. L que mos traie eilhi era la oubrigaçón ampuosta por nuossos pais para que nun quedassemos eireijes i por ua eiducaçón que esquemungaba qualquiera un que espreitasse para fuora de l’eigreija daqueilhes curas tan debotos cume l padre Juan.
Daba pena ber aquel animalico a cuincar tan baixico, talbéç cun miedo de acordar l’amo que repousaba antre belas i dous “Padre nossos” dun terço rezado antes de la redadeira çpedida. Tiu Candeias inda le dou dous puntapies para que nun antrasse n’eigreija – que diç que nun era sítio para perros - mas por Lházaro anté la podien anterrar biba que nun s’amportarie nien un cachico i se eilha antrasse nun serie l purmeiro perro a missa. Nien l último! Quejiran trancar la puorta mas assi que antraba algun xaile negro a anrebulhar ua alma, alhá estaba eilha a mirar i a ouliar al para drento, anté que deixoran antrar la perrica. Nun parou durante toda la missa, andaba de trás para delantre, debaixo de l caixón, lhebantaba l çofino i abaixaba las oureilhas, cerraba ls uolhos anquanto fareaba i aspuis lhatie tan lebe que mal se oubie.
Cada béç menos se tomaba atento al cura i más miraba la gente adreitos al bechico triste. Eilha sabie l que era la muorte i nós estábamos a ampeçar a cumprender-la. Eran liçones de bida a cada béç que algue persona se morrie i la garotada salie de la scuola para ber l defunto, ou antón quando acumpanhabamos a nuossas mais n’algun serano a rezar l muorto. Criaba-se cunçéncia de la muorte. La muorte que Laica choraba i que hoije escundemos cume se d’eilha tebissemos la maior de las bergonhas. Deixamos morrer los que más queremos atrás dua canhiça de panho, solicos, nalgue cama de spital antre ua picada cun morfina i un carón de çreija que al derretir pon froles i lhuzicas de quelores nun ultimo mirar pal mundo. Mas Laica nó, seguiu todo l camino antre los quatro que lhebaban l esquife anté l barranco cerca de l cipreste de l cortineiro triste cun piedras mármoles al alto i a la purmeira manada de tierra suobre la madeira a rugir a uoco, caminou pul meio de las eiras de la Cruç anté se anroscar quetica no cabanhal de la lheinha a espera que l’aire lhebasse l cheiro a campo esbaziado que ampestaba l sagrado i la preça de casa.
Nunca más Laica tornou a caçar. I se le benie meia gana, daba ua buolta a l’eigreija, fareaba la puorta de l lhado i tornaba a deitar-se nuns fachucos bielhos antre la lheinha i l carro de las bacas, cun oureilhas murchas i l mirar adreitos a nada.
Buonas tardes
i buona suorte!
.
13.5.08
L'antruido a la puorta de Tiu Praça
Possiblemente este retrato fui tirado por Tiu Praça / Tiu Cantino a la sue puorta. El tenie ua daqueilhas máquinas de trés patas i de anfilar la cabeça no saco de panho negro. A Maria, a Elias i a Tolentino, causo tengan retratos destes, mesmo que nun los quergan amostrar, pido-le que nunca los perdan. Que balor nun tenerá ua eimaige destas para un nieto ou biznieto de tiu Zé ?!?!?!Lházaro Cassaco - l amo de Laica, la perra más lista que yá se biu - está sentado ne l bombo i tiu Zé Monteiro trai la caixa.
L'outra gente nun sei quien ye mas tie Júlia apunta-los todos. A mi l garotico asparece-se a Diamantino Sanjoanico i talbéç que la garotica çcalça seia la armana.
Pu l'eidade de las personas, talbéç tenga sido tirado cerca de 1950.
Buonos dies
i buona suorte
.
Subscrever:
Mensagens (Atom)





