Mostrar mensagens com a etiqueta Tradiçones. Mostrar todas as mensagens
Mostrar mensagens com a etiqueta Tradiçones. Mostrar todas as mensagens

6.1.10

Die de lheinha

Santo Antonho

Die de Reis era l die de ir pula lheinha pal lhume de Santo Antonho. Toda la mocidade se ajuntaba, terminaba l sítio - cuncelhiu - adonde ir pula lheinha que era cortada e cargada nesse die, lheinha delgada de carbalho cortada pul pie.
L último anho que dou fé de ber la mocidade acarrear dous carros de lheinha, fui un anho an que la cortórun na passaige de l Touçón de los Barreiros adreitos a la Sierra, na punta de las Oulibeiras: dous carros!! i chubir la cuosta de la Trabiessa si fui trabalhoso. A la cabeçnalha iba un de cada lhado agarrado a la cabielha para amparar l carro que era puxado por pareilhas de moços agarrados a estadulheiras anuladas an maromas esticadas al para delantre ua buona bintena de metros, outros ampurraban agarrados a los borbiones i habie dous que lhebaban dous bareiros gordos para calçar l carro quando las "pareilhas" paraban para çcansar un cibo.
Era un die de fiesta i de rambóia.
.
Buonas nuites
i nobenas alegres

31.12.09

2010 i l Nino Jasus de la Cartolica

Uns tiempos atrás andaba iou a saber de la cuonta de Nino Jasus de la Cartolica na lhéngua mirandesa i nun la achei. Solo an pertués ye que la bi na anterneta. Assi, i cume esta ye ua lhenda de spráncia i un bózio cuontra todo l que achamos perdido, eiqui la traio neste cibo que sobra de 2009 cul deseio que 2010 seia l melhor anho que cada un puoda querer.

“La lhenda de l Nino Jasus de la Cartolica ye de l anho de 1711 (mil sietecientos i onze) quando Miranda de l Douro staba arrodiada de tropas spanholas i quaije a cair nas manos deilhes porque las sues muralhas eran de muita amportáncia estratégica. L pobo nun tenie ganas de lhuitar porque yá muitos meses que la cidade staba cercada i l eisército que debie de ajudar aquel pobo, benido de Algoso, Outeiro, Peinhas Róias, Mogadouro i Bregáncia nunca más chegaba.
Anton, un nino çcuincido, c’un chapéu de palhas, botou-se a correr pulas rugas gritando acuontra ls spanholes i chamando las personas para lhuitar i defender la cidade. Nistante saliu todo mundo, cun çacholas, machadas, tornadeiras, roçadeiras, fouces i gadanhas, l que tenien a la mano i que pudisse ajudar na batalha, ounindo-se a ls soldados yá cansados e çfalhecidos. Todos juntos ampuntórun las tropas spanholas para fuora de las tierras de Miranda i quando la batalha acabou, las personas buscórun l nino refilon i abintureiro que ls habie ajudado. De nada l baliu i naide l achou, habie dzaparcido.
L pobo ancreditou-se que habie sido l Nino Jasus que eilhi apareciu para salbar la cidade. I lhougo mandórun fazer ua eimaige para poner nun altar de la Sé Catedral. Nesse antretiempo, ua rapaza que na mesma batalha habie perdido l moço, un oufecial de las tropas pertuesas, fizo ua farda de capitán i dou-la al nino. Dende naciu la tradiçon de l dar roupas. Cunta-se que puode poner ua defrente todos ls dies. Muitos anhos aspuis achórun que l chapéu de palha nun quedaba bien cula nobreza de la farda brumeilha de melitar nien tampouco cula posiçón de quemandante i ponirun-le ua cartola.
I que bien que le queda!”


Buonas tardes
i melhores antradas no anho nuobo.

28.10.09

La nuite i la telbisón

Terminada la sementeira i las bendimas quedaba l trabalho i l gusto de fazer l’augardiente, última jeira ampeçada culas augas de Márcio a birar terrones de adiles i restrolhos cun juntas de bacas puxando arados de palo nun “ei marela! anda cá parrada … bira!!” para más un suco de relba. Agora estában quatro meses de quaije çcanso, ora amanhando ua augueira, lhebantando un portielho ou fazendo más uns metros de parede no tapado guardado por fincones e arame de picos.
Dies a ancurtiar, nuites de rambóia, remeias e cántaros de bino de las antradas – ritual de einiciaçón de que se perdírun las ouriges mas chabe necessaira para antrar na “mocidade”. Passado l purmeiro de Nobiembre soltaba-se la fuolha a la castanha i era ber un bando de garotos de escuola, armados de sembradores de çarapelheira ou cun cestas de las cereijas que tiu Perrera habie feito no eimbierno passado, adreitos a la Cruç, a las Rodriguijas ou a Ourrieta Queimada an busca de un magosto para jogar a la remunhana durante l serano. Ampeçaban las nuites de lhumes, cuontas, tradiçones, falas i suonhos: telbisones doutro tiempo.

Buonas nuites
i lhumes fuortes.

20.10.08

Al Castrón

ganado an Bal de Palombino
Arrima-se l die de Todos los Santos, un die que an tiempos tamien era coincido cume l die de purparar las sepulturas de modo que stebíssen guapas pa la bejita de l Senhor Abade no die de ls Fieles Defuntos. Hoije essa bejita fai-se no die un.

Habie tamien ua "lei" que antraba no die 1: soltaba-se la fuolha pa las castanhas que a partir desse die qualquiera castanha que pingasse, al menos no cuncelhiu que nos outros nun dou fé, éran de quien las apanhasse i naide se puodie anraibar cun esso.

Mas la maior tradiçón era la rambóia de l Castrón: ua canhona bielha que serie quemida pula mocidade i más quien aparecisse. Anté se questumaba dezir quando ua oubeilha yá belhica que al melhor nien cordeiricos parie ... "essa yá sólo para Castrón".

Esta cuonta será antón ua tradiçón que se perdiu cul passar de l tiempo, recriá-la ou nó an Cicuiro, está nas manos de todos los cicuiranos.

Haba quien diga "Castrón" pa l die de Todos los Santos que ende bén i tamien you m'arrimo a espipar ua caçcanheta, ou quien sabe assar la caganeteira!
.
Buonas tardes
i Castrón tierno

18.10.08

Capa de Honra


Esta fotografia já tem mais de quarenta anos. Os motivos mais importantes são a capa de honra e o carro de bois. O cicuirano que aparece no quadro é um mero detalhe.