Hai uns tiempos atrás, Manolacas truxo a la baila dous cascos de quelóquio escrebidos por Tiu Delgado: un de traço relegioso - Amor de amargura ganhado pelos cristãos - e outro de traço profano - Auto de todo mundo e ninguém.
I ye deste último que bos bou a falar, pus la purmeira parte (más ou menos dues fuolhas i meia) ye ua recumpilaçón de Gil Vicente de l auto cul mesmo nome, mas la sigunda parte ye toda oureginal (más ou menos uito fuolhas) escrebidas por él.
mas neste casco ua cousa chama a la atençón: la figura Cagão, que ye quien termina la parte un i la parte dous. Este nome solo puode tener ua ourige que ye tiu Cagón i diz assi:
Outra coisa vos ofereço
E talvez lhe acheis graça
Temos ali boa e fresca
A porta do Sr. Praça.
Tiu Praça era quien tenie l quemércio mesmo an frente a la fuonte de l meio de l lhugar, más tarde chamada fuonte de Tie Rita (la mulhier de Tiu Praça) i fresca solo poderie ser l'auga, que l bino ye outro género.
Tamien dous lhugares són lomeados:
Agora os de Constantim
Podiamos-vos convidar
Mais para que vejades que somos honrados
Não vos queremos maltratar.
E para os lados de S. Martinho
Tínhamos muito que contar
Mais como são nossos amigos
Não os queremos enfadar.
I la paga era dada no final de ber la cuonta ...
Se não sabeis o que heis-de dar
Eu já vos o digo primeiro
São ovos, presuntos e chouriços
E senão dai-nos dinheiro.
Fim
Nota: manuscrito datado de 30 de Deziembre de 1951 transcrito de la obra
GEFAC - TEATRO POPULAR MIRANDÊS - Textos de cariz profano, Almedina 2002.
Buonas nuites
i toca a queloquiar
Nace de l galaton de ls Lhameirones i de l'augueira de la Lhagonica: L sítio de l Boieiro i de Manolacas
Mostrar mensagens com a etiqueta Delgados. Mostrar todas as mensagens
Mostrar mensagens com a etiqueta Delgados. Mostrar todas as mensagens
5.1.09
2.1.09
Delgados
Tiu Delgado: home de saber, escrebiu los cascos de dous quelóquios, ansaiou outros, ouserbador de l mundo i cuntador de cuontas cume más naide.
Pelo aburmelhado, falaba-me siempre grabe, a bien dezir, poderie chamá-lo de abó que por cierto él nun se amportarie. Qualquiera adjetibo que le ponga nunca será l bastante para l retratar cun palabras.

Pelo aburmelhado, falaba-me siempre grabe, a bien dezir, poderie chamá-lo de abó que por cierto él nun se amportarie. Qualquiera adjetibo que le ponga nunca será l bastante para l retratar cun palabras.

Subscrever:
Mensagens (Atom)


