Cume dizen que hoije ye l die de los molinos, traio-bos eiqui la bóç de l Padre Manuel Preto que se calha naide cume él retrata tán bien l trabalho de l molineiro.
Ne la scrita oureginal:
Eilhi Naci Iou
La casa de l’molino, antriçadica
Antre la ribeira e la punta de la calêndra,
Toda l’auga bebê por três canales:
Dôs de las pêdras, alveira e morneira,
Outra, más lharga, de l’pisóm…
E era ua música de mil demonhos,
Sêm parar, nêm de nuite nem de dê!
L’s tarabêlhos:tatarará!
E l’s malhos: pómpóm, pompom!
Ouvê-se de las Peinhas de Gordo,
De la crona de la Dôrna,
De la punta de las Antraugas
E de l’alto de l’Castrelhóm.
Se l’aire venê de baixo,
E l'tempo stava de lei,
Para quêm venê de Spanha,
Iá s’ouvê no Alçapóm!
De toda parte eilhi acudê gente,
Cum burros cum albarda e sêm albarda,
Cargadicos de sacos que moler,
De xergas e burelas que pisar,
E outros venên só para ver…
Gente de Samartino,
Avelhanoso u Angueira,
La Zpeciosa e Zenízio,
La Prôva e Infainz,
Cicuiro e Costantim,
Vêlhos, moços e moças,
Era um ir e venir
Que num tenê parar,
Que num tenê fim!
Fusse einvêrno u verano,
U primavera u outonho,
Sêmpre s’ouvê de las bestas
Um roznadeiro medonho!
E antóm eran seranadas
A la lhuz de la candeia,
A cuntar lhonas e a rir,
A filar e a fazer meia!
E quando l’sônho apertava
Acabava-se l’berreiro:
Uns deitavan-se na cama,
Outros no sôlo u no scanho,
Outros iban p’l’palheiro!
E nas palas de l’s rodreznos
A rodrar, sêmpre a rodrar,
Desfazê-se l’auga an scuma
Cumo la nêve a brilhar.
Tatarará, pom, pom, pom,
Era l’molino a moler,
Era l’pisóm a pisar,
Era l’pardo a tomar côrpo,
Era la tolba a vaziar.
“Dlim, dlim, dlim,
L’pan iá stá no fim!”
(Era l’chocalho a avisar).
E l’pai u la mai,
U Zé Luis u Manuel
U Marê u Abel,
Tenên que se lhevantar
A colhé’la farina
E outro saco a botar.
- “Tan, tan, tan! – stá seca l’arca!
Tan, tan, tan ! – quêro más auga! "
(Era l’pisóm a chamar).
E antóm algum de la casa
Tenê que s’alhevantar
A botar auga calênte
Para la pisa molhar.
Mas ai, quando venên
A anaugar la raneira
Las terribles anchenas,
Parava molino e pisóm,
L’auga metê-se na casa
E eran trabalhos e penas!
Ai, quantas vezes la mai,
Quando sentê l’auga a antrar
A chorar se lhevantou!
Ai, quantas vezes la pobre,
Chapuçando chapuçando
E chamando po’l’sou nino
A la sô cama chegou!
Ai, quantas vezes, ai, quantas,
Cum mêdo que s’afogasse
Al sou peito l’apertou!
......................................
Aqueilha cama era la mê,
E aquel nino era iou!
.
Nace de l galaton de ls Lhameirones i de l'augueira de la Lhagonica: L sítio de l Boieiro i de Manolacas
5.4.08
Cicuiro an Abeiro
4.4.08
Hay cigunha an Cicuiro!!!
3.4.08
Al Diabo
La gente iba-se amanhando na curralada. Él eran chapéus nuobos, cholas de strena, xambras de renda, saias cun riscas de beludo, camisas de poplina i calças de cotin feitas por tiu Chico Coxo. Capas cun honra i sien honra, de Cicuiro, Samartino i d’outros lhugares que habien benido a ber la gente i la cuonta.
De Samartino bieno Antonho, filho yá moço de tie Marie Cortiçuola, la mai, l pai Álbaro i l armanico Chico Maleitas. Benien al quelóquio ansaiado no eimbierno por tiu Cagón i tiu Antonho Delgado i aporbeitaban para ber a tiu Luissito – inda pariente de loinge de l abó d’Álbaro - i tie Sessária.
Ua croua era la paga por cada persona, los garoticos nada, só quien yá habie pagado “las antradas”!
Aqueilhas cuontas tán bien andonadas deixaban nuobos i bielhos cun cumbersas para meio anho i las rapazas cloradas solo de mirar ua mocidade tán pimpona!
…
Staba todo mundo a tomar atento nun santico que sbolaciaba de l alto de un bareiro …
HÁ HÁ HÁ HÁ tum trunm plás … QUANTOS LHIEBO HOIJE PA L CALDEIRÓN DE LOS EINFIERNOS?
Que diabo tán bien cumpuosto aquel Zé Polreta: bóç gorda, calagouça a bater ne l strado, cara spintarroxada de negro i burmeilho i un rabo de tranças anroscadas nua brime. Se calha habie stado meio anho ou más sien se lhabar tal era l tamanho de las cotras nas manos, nos joeilhos i ne las poças de los carcanháles.
Cada garotico scundie-se adonde pudie siempre que l diado s'amostraba. Tembraban cume las fuolhas de l álamo al pie de la puonte de baixo. Que miedo … era pior do que salir a las nuites sin pagar l bino i dar-se de caras cun tiu Bicente! Se l diabo era assi nun era de stranhar que tanta gente fusse a missa!
…
Na semana a seguir, staba Antonho a arar alhá pa la Bicha na tierra de frente a las Calçadas i sou armano Chico Maleitas, çcalço por bias de los calhos, guardaba la cabra i dous chebicos pequerricos na passaige que dá pa los Molinos de la Raia.
Zé Polreta na frente de sue junta de bacas prontas pa la relba, guelhada na mano, passada cumpassiada, cun ar sereno mal ancarado cume quaije siempre, bai abaixando adreitos a la tierra de l’ourrieta de la Falgueira ancurtiando camino anté l pastorico.
Ancaran ul pa l outro, Chico ampeça a tembrar, ye l diabo, nun ye, asparecer si se asparece, cara retratada i cagada cume siempre, l cheiro inda nun se habie tirado que l’auga staba frie, que fago, quedo-me calhadico que stá eilhi miu armano …
- Antón rapáç, como-te la mocha ou lhiebo-te los chibos? Solta Zé Polreta cum bóç de truno.
Ay que si yê l diabo … Dius m’acuda … “á paticas” …
Cume las cholas nun pesaban i albarcas nun habie, los dedicos furan quedando marcados na tierra inda meio fresca i n elas poças d'auga dal camino anté Samartino. Curriu tanto i tán assustado que solo mirou para trás quando chegou al meio l lhugar.
- Ah Zé, para que m'assustas l garoto que inda l'oubrigas a chimpar nalgun poço de la mina! – boziou Antonho.
- Nun téngas miedo que él sabe l camino.
…
Dous ou três anhos antes de morrer por ende cun oitenta anhos, staba Zé Polreta sentado ne l sou puial al soalheiro quando passan dous tius, Demingos i un çcoincido, rue arriba adreitos al Prado.
- Buonas tardes! Antón a sorber la raçica caliente?
- Buonas tardes mos dé Dius. Ando a spreitar las melras a ber para adonde lhieban al çubiaco! I antón quien yê este pimpón que bén cuntigo?
L farrusteiro mirou a Zé, purmeiro cun cara de poucas fiestas, aspuis más ameroso, standiu-le la mano, cumpassiou la bóç i atirou-le:
- Pus mira que se fusse hoije nun me scapaba no! you nun sei se fui de l cheiro se de la "belheza" mas solo parei debaixo de l scanho!
Por ua béç bieno-le ua lhagrimica ambergonhada al diabo, alhebanta-se stribado no caiato, abraça Chico Maleitas, mira pa la preça de casa i cun ar de santo solta la bóç:
- Á Marie! Trai la chabe de la dega que yá tenemos cumpanha para poner la torneira a la cuba de dieç almudes!
Buonos dies ...
... i buona suorte
.
De Samartino bieno Antonho, filho yá moço de tie Marie Cortiçuola, la mai, l pai Álbaro i l armanico Chico Maleitas. Benien al quelóquio ansaiado no eimbierno por tiu Cagón i tiu Antonho Delgado i aporbeitaban para ber a tiu Luissito – inda pariente de loinge de l abó d’Álbaro - i tie Sessária.
Ua croua era la paga por cada persona, los garoticos nada, só quien yá habie pagado “las antradas”!
Aqueilhas cuontas tán bien andonadas deixaban nuobos i bielhos cun cumbersas para meio anho i las rapazas cloradas solo de mirar ua mocidade tán pimpona!
…
Staba todo mundo a tomar atento nun santico que sbolaciaba de l alto de un bareiro …
HÁ HÁ HÁ HÁ tum trunm plás … QUANTOS LHIEBO HOIJE PA L CALDEIRÓN DE LOS EINFIERNOS?
Que diabo tán bien cumpuosto aquel Zé Polreta: bóç gorda, calagouça a bater ne l strado, cara spintarroxada de negro i burmeilho i un rabo de tranças anroscadas nua brime. Se calha habie stado meio anho ou más sien se lhabar tal era l tamanho de las cotras nas manos, nos joeilhos i ne las poças de los carcanháles.
Cada garotico scundie-se adonde pudie siempre que l diado s'amostraba. Tembraban cume las fuolhas de l álamo al pie de la puonte de baixo. Que miedo … era pior do que salir a las nuites sin pagar l bino i dar-se de caras cun tiu Bicente! Se l diabo era assi nun era de stranhar que tanta gente fusse a missa!
…
Na semana a seguir, staba Antonho a arar alhá pa la Bicha na tierra de frente a las Calçadas i sou armano Chico Maleitas, çcalço por bias de los calhos, guardaba la cabra i dous chebicos pequerricos na passaige que dá pa los Molinos de la Raia.
Zé Polreta na frente de sue junta de bacas prontas pa la relba, guelhada na mano, passada cumpassiada, cun ar sereno mal ancarado cume quaije siempre, bai abaixando adreitos a la tierra de l’ourrieta de la Falgueira ancurtiando camino anté l pastorico.
Ancaran ul pa l outro, Chico ampeça a tembrar, ye l diabo, nun ye, asparecer si se asparece, cara retratada i cagada cume siempre, l cheiro inda nun se habie tirado que l’auga staba frie, que fago, quedo-me calhadico que stá eilhi miu armano …
- Antón rapáç, como-te la mocha ou lhiebo-te los chibos? Solta Zé Polreta cum bóç de truno.
Ay que si yê l diabo … Dius m’acuda … “á paticas” …
Cume las cholas nun pesaban i albarcas nun habie, los dedicos furan quedando marcados na tierra inda meio fresca i n elas poças d'auga dal camino anté Samartino. Curriu tanto i tán assustado que solo mirou para trás quando chegou al meio l lhugar.
- Ah Zé, para que m'assustas l garoto que inda l'oubrigas a chimpar nalgun poço de la mina! – boziou Antonho.
- Nun téngas miedo que él sabe l camino.
…
Dous ou três anhos antes de morrer por ende cun oitenta anhos, staba Zé Polreta sentado ne l sou puial al soalheiro quando passan dous tius, Demingos i un çcoincido, rue arriba adreitos al Prado.
- Buonas tardes! Antón a sorber la raçica caliente?
- Buonas tardes mos dé Dius. Ando a spreitar las melras a ber para adonde lhieban al çubiaco! I antón quien yê este pimpón que bén cuntigo?
L farrusteiro mirou a Zé, purmeiro cun cara de poucas fiestas, aspuis más ameroso, standiu-le la mano, cumpassiou la bóç i atirou-le:
- Pus mira que se fusse hoije nun me scapaba no! you nun sei se fui de l cheiro se de la "belheza" mas solo parei debaixo de l scanho!
Por ua béç bieno-le ua lhagrimica ambergonhada al diabo, alhebanta-se stribado no caiato, abraça Chico Maleitas, mira pa la preça de casa i cun ar de santo solta la bóç:
- Á Marie! Trai la chabe de la dega que yá tenemos cumpanha para poner la torneira a la cuba de dieç almudes!
Buonos dies ...
... i buona suorte
.
1.4.08
Retrato anhos 30(?) - Bários
Al Monstro de la Baglina
Al que me mandou este retrato - tirado hoije mesmo no açude dal Balhe - staba más acagaçadico que Jesé!
Dezie más ou menos assi l quementairo:
"Á Boieiro, manda este retrato a los que mandan, pus nós eiqui nun sabemos l que faer cun tamanho quelubrón que anda ne l'auga. Naide diç d'adonde bieno i mira que se nun se resulbe al porblema las boiadas nunca más poderán paçer eilhi.
Ne l retrato que te mando puodes ber cun tous própios uolhos ua parte de la cabeça i más atrás un cachico dal lhombo de la fiera."
Mira Burriqueiro, la mie parte yá la fize, mas nun mateis l bicho esse por nada deste mundo. Se calha yê algua moura ancantada que resulbiu amostrar-se un cachico para que l príncepe la baia a salbar. Bota-le uas berças e uns granicos de trigo a ber se la amboubas anté se çcubrir la berdade toda.
Buonas nuites
i buona surte
.
Dezie más ou menos assi l quementairo:
"Á Boieiro, manda este retrato a los que mandan, pus nós eiqui nun sabemos l que faer cun tamanho quelubrón que anda ne l'auga. Naide diç d'adonde bieno i mira que se nun se resulbe al porblema las boiadas nunca más poderán paçer eilhi.
Ne l retrato que te mando puodes ber cun tous própios uolhos ua parte de la cabeça i más atrás un cachico dal lhombo de la fiera."
Mira Burriqueiro, la mie parte yá la fize, mas nun mateis l bicho esse por nada deste mundo. Se calha yê algua moura ancantada que resulbiu amostrar-se un cachico para que l príncepe la baia a salbar. Bota-le uas berças e uns granicos de trigo a ber se la amboubas anté se çcubrir la berdade toda.
Buonas nuites
i buona surte
.
Subscrever:
Mensagens (Atom)


.jpg)



