28.6.08

La casa de tiu Cristo


Esta era la casa de Tiu Cristo an finales de 1950! Las froles spinduradas ... los puiales ... i la caixa de correio siempre pronta a recebir la notícia de la chimpa de Salazar!
Muito se poderie falar d'ambos retratos mas eilhes dizen todo, zde las selombras d'un anté l cabeço de la Tápia ne l'outro.

Buonas nuites
i buona suorte
.

27.6.08

La (an)justícia de los homes


Quando li la purmeira béç las abinturas de Marie Cunstáncia i achei l cabo Mendes, bi nel la figura de tiu Cristo (Agusto de sou nome mas para nós há-de ser siempre Tiu Agusto Cristo)! Tamien a él lo spulsoran de la guarda (era cabo) por haber dado agarimo a Tiu Ratica de Alcanhiças no tiempo de la guerra cebil espanhola: tirou l'home d'ua muorte más que cierta i quedou sien l sustento pa la casa.
Ye l nuosso cónsul salbador de cundanados i por assi dezir un de los anjusticiados de los mandones daquel tiempo. Mas baliu la pena nun baliu? Nós sabemos que hoije tornariedes a faer l mesmo por bias de los balores que siempre anterpretestes i mos passestes tán bien!

Buonas nuites
i buona suorte.

26.6.08

Queixumes dum orfãozinho

Num cemitério além
Uma criancinha chorava
Julgando contar à mãe
Os tormentos que passava:

Escuta, mãezinha adorada
Os queixumes do filho teu
Estou moído de pancada
Doutra mãe que o pai me deu.

Desde que para aqui te trouxeram
Meu pai não me voltou a beijar.
Vem ver o que me fizeram...
Com fome, frio e a chorar.

Descalço, com os pés na lama
Andrajoso e tiritando.
Vem a mim, mãezinha adorada
Ver a vida que estou passando.

Vem cuidar de mim, mãezinha querida
Volta-me de novo a abraçar
Beijar-te-ei toda a vida
E só junto a ti quero ficar.

Mãezinha, não te demores
Leva-me para junto de ti
Enquanto não me abraçares
Não volto a sair daqui.

E vós, pais e mães de família
Pensai bem
Nas crianças perdidas
Por falta do pai ou da mãe.

28 de Agosto de 1989

António Luís Fernandes - Tiu Andreia

25.6.08

Bárrios i casas acerca de 1950

EIQUI están los Bárrios dal Palumbar, de la Pataca, de L'Eigreija i Bárrio Alto.
Cada argolhica representa ua casa que yá fui ou inda bai a ser lomeada.
Las casas que están fuora de l campo azul furan todas feitas aspuis de 1960, menos la casa dal Bélho, la casa de tiu Pedrico i l forno de Tiu Delgado de la Baglina.
Cume dezie tiu Andreia, "la estrada i l ribeiro faen la cruç que debide los Bárrios de Cicuiro"
Buonas nuites
i buona suorte.

24.6.08

Checolas




Diç que an nuobo le habie mordido un perro danhado i que por esso l apegou l mal: l mal danhado!
Era tiu Cloudino Checola.
Berdade ou nó, siempre que lo biemos pul termo atrás de las bacas ou mesmo no lhugar quedábamos cun siete uolhos a mirar algua zfréncia naqueilhes dientes amarielhos dal kentuque (Kentuky) que l punie a fumegar pulas narizes cume a un dragón!
Era l Abó Calán de Narciso.
.
Buonas nuites
i buona suorte

22.6.08

Cebolos em Montreal(Canadá)


Hoje descobri que os Cebolos também andam por Montreal. Aqui envio a fotografia da Brizida Martins, nascida em S. Martinho mas filha de Serafim Martins e neta de Faustino Martins (Cebolos de Cicouro)). Com o marido, de Malhadas, é proprietária do Café-Bar Bifteck no famoso Boul. Saint-Laurent em Montreal

21.6.08

A camino de l Naso


Se bós soubissedes las bezes que corri todo l camino de Cicuiro anté l Naso i bolber solo para çcobrir l sítio adonde este retrato fui tirado al melhor tamien estabades cume you, cansadicos i de lhéngua fuora por bias de tanto caminar! Nos Cubos nun ye porque nun se beian freznos, antre Bal de Palombo i Alcança Lhobos tampouco porque eilhi l camino nun tén peinhas no meio. Será antre Peinha Lhastra i l camino de la Chana nas fraldas de l Sierro?
Estes tamien bán al Naso, assi cume nós tamien queremos estar no die 22 de Agosto. Andais meio çquecidos desse die i se nun marcais praça assujeitais-bos a quemer balanciga an béç de la posta caliente i çumarienta. I que fame que dou solo de amantar n'eilha!
.
Buonos dies
i buona suorte

19.6.08

L'Anjo dal Chafariç

L muntonico de tierra afunchacada cul quetubielho eran l barro i la forma pa las malgas que nacien de l puolo de l camino por bias de l’auga que salie dal chafariç al pie de la puonte i l ribeiro, acarreada cun lhatas de sardinas feitas caldeiretas nas manos de ninos an anzonas de feturos andustriales de l barro. Antre ua malga i outra era un abaixar i chubir la barreira zde l camino anté l chafariç nua corrida para oumantar la produçón que se iba angaiolando na parede dal cortineiro cume teilha a secar antes que l calor de l forno le disse la rejisténça d’ua bida.
Estaban trés naquel purparo, Abílio, Bartelomeu i Antonho, no ribeiro de l’eimaginaçón que l tiempo daba a carradas sien pedir oupenión a trés uolmos altos cume l campanairo que eilhi furan quedando guardianes de l tiempo i de la bida. Antre l arramar de l’auga nas poças i la sue colheita no chafariç passaban las horas de jóldia de brano an que las mais andarien acupadas cun tanto afazer nas huortas, ne l’acarreio ou an busca de aquemodo pa la cria. Era l final de la manhana i los boieiros arrimaban-se al cheiro de l toucino cozinho cun berças ou algua lasca de persunto que habie sobrado de la segada.
Un pie molhado ou çcuido sien medir l peligro tenerán sido motibo de chafurgo n’auga meio arrumiacada daquel chafariç a la altura dal suolo. Bartelomeu, de mano esticada bien dezie para que disse más un poulico de cada béç que los pies tocaban no fundo antre un golo i ua lhuita para quedar a la frol. L tiempo que durou la agonia naquel baixa i chube drento d’auga naide l cuntou, que Antonho, quaije sien fuorças, a muito custo inda iba sorbendo la bida a cada resfolgar quando assomaba la boca fuora.
Estaba Bartelomeu a tentar sacar l amigo daquel rumiacal i este meio spindurado na parede de l chafariç quando aspuis de un poulo zde la puonte uas manos fuortes dán fin a tanta afliçón. Era tiu Poulino que al passar eilhi benido de boieiro de los lhados de la Baglina se dou cuonta de tanta lhuita i atalhou naqueilha hora l que serie ua muorte cierta.
Deitoran-lo a la puorta de tiu Xanola nuas piçarras mesmo an frente al curral que habie sido de sous abós, a golfiar auga de ranacalhos qu’inda andaba nos pulmones. Quando la mai chegou, estaba znudico de todo, aculado a tembrar de miedo i de susto, la roupa a secar na ramalhada i un muntón de gente al redor quementando las abinturas de trés fazedores de malgas nua manhana de brano.
Aspuis de tantos anhos inda hoije la boç de tiu Poulino chega junta cul’eimaige d’un anjo de la guarda a poular d’ua puonte adreitos a mi.

Buonos dies todos los dies, esteiades adonde estebirdes tiu Paulino.

18.6.08

Chafariç de 1953 :)

Eiqui está anton l chafariç de 1953. Al pie deste (an frente) hai outro, mas you inda dou fé de seren dous ou trés, más l que estaba drento de la frauga de tiu Guelherme. A menos de cinquenta metros queda la fuonte de la punta de baixo dal lhugar (adreitos al Palumbar) i pal lhado de la Pataca, antre la casa de tiu Guelherme i la de tiu Zé Primo habie más dues fuontes!
Se an tán poucos anhos tanta auga escasseia, al que será necessairo amostrar más para que las agressiones a la tierra mai páren? Quedamos de braços atados a ber estas muortes cume bimos la agonia de los uolmos?!
Las seinhas ampeçam-mos a rebelar que la Tierra sigue l sou camino. Bonda dar ua buolta pul termo.

Buonos dies
i buona suorte.

16.6.08

Yá nun era sien tiempo!!

Hoije al abrir la caixa de correio que agora diç que se chama imeil, achei ua nobidade que nien dieç minutos cunsegui guardar para mi solo! Un pobo na linha de Manuel Preto nun pudie quedar cul sou lhugar bago nestas cousas de las nuobas manhas de las cumbersas i de las cumenicaçones. Pena que nun seia an mirandés ... mas l'amportante ye estar cun nós.
Las bien benidas e que tenga ua bida lharga!

Buonas nuites
i buona suorte!